“Neden sadece yurt dışı anılarımı ve tecrübelerimi paylaşıyorum ki?” diye düşündüm ve bu kez rotayı Türkiye’nin en sevdiğim yerlerinden birine çevirdim. Son seyahatimiz, dört kız kahkahalar eşliğinde gittiğimiz Bozcaada’ydı.

Sanırım beni bu yazıyı yazmaya ikna eden şey, tatile diye gittiğim adadan kendimi biraz adalı gibi hissederek dönmüş olmam.

Ankara’dan yaklaşık 8-9 saat süren yolculuğun ardından adaya ayak bastık. (Bu yazının devamında uzun uzun “Bozcaada” demek yerine sadece ada diyeceğim.) Sabahın erken saatlerinde vardığımız için birçok işletme henüz açılmamıştı. Üstelik otele giriş yapmamıza da birkaç saat vardı.

Yolun verdiği yorgunluk ve açlıkla ilk hedefimiz güzel bir kahvaltı yapabileceğimiz bir yer bulmaktı. Telefonlarımızı cebimize koyup kendimizi ada sokaklarına bıraktık. Bizi ruhumuza iyi gelecek o ilk mekâna sokakların götürmesini istedik.

Adaya daha önce gidenler mutlaka fark etmiştir; hangi sokağa girerseniz girin, bir şekilde yine aynı yerlere çıkıyorsunuz. Birkaç tur attıktan sonra bunu biz de keşfettik ve açık olan birkaç mekândan birine oturduk.

Tamamen tesadüfen seçtiğimiz bu küçük kahvaltıcı, aslında ada insanının sıcaklığıyla tanıştığımız ilk yer oldu. Masamıza servis yapan abi, “Bunların hepsi bitecek, tatilde diyet olmaz.” diyerek daha ilk dakikadan bizi gülümsetti. Kendimizi misafir gibi değil de yıllardır oraya geliyormuş gibi hissetmiştik.

Kahvaltının ardından otel saatini beklemek için sokaklarda dolaşmaya başladık. Salhane’ye gittik, kapalıydı. Madamın Kahvesi’ne uğradık, biraz daha yürüdük. O gün zaman geçmek bilmedi. Kısacası, adaya ilk gün erken varıyorsanız saat biraz yavaş ilerliyor, benden söylemesi. 😊

Sonunda odamıza yerleşip kısa bir dinlenme molası verdik. Çünkü asıl ada keşfi şimdi başlıyordu.

Akşam olduğunda ekip ikiye ayrıldı. Kimimiz Salhane’de denize girmeyi tercih etti, kimimiz ise kendini yeniden ada sokaklarına bıraktı. Tahmin edeceğiniz gibi ben ikinci gruptaydım.

Beni uzun zamandır takip edenler bilir; bir şehrin sokaklarında kaybolmadan orayı gerçekten gezmiş saymam. 😊

Fotoğraf çekerek, dar sokaklarda dolaşarak adayı biraz daha tanırken akşam yemeği saatini beklemek için “Bir çay içelim.” dedik. Yolumuz, belki de ruhumuz bizi Vasil Bakery’e götürdü. O an farkında değildik ama tatil boyunca en sık uğrayacağımız yer burası olacaktı.

Lezzetli kahveleri, tavşan kanı çayları ve ağızda dağılan kurabiyeleri harikaydı. Ama bizi tekrar tekrar oraya götüren asıl şey çalışanlarının içtenliği oldu. Daha ilk günden bizi ve sevdiğimiz ürünleri hatırlamaları, her seferinde aynı sıcaklıkla karşılamaları kendimizi gerçekten adalı gibi hissettirdi.

Tatil boyunca kaç kez “Kurabiye-çay yapalım mı?” deyip soluğu orada aldık, gerçekten sayamadım. Bozcaada’yı yıllar sonra hatırladığımda aklıma ilk gelecek yerlerden biri kesinlikle Vasil Bakery olacak.

Çaylarımızı içtikten sonra akşam yemeği için İn Vino’ya geçtik. Portakallı karidesini mi öveyim, yoksa şeftalili tatlısını mı, gerçekten karar veremedim. En iyisi siz ikisini de deneyip kararınızı kendiniz verin. 😊

Yemeğin ardından merkezde biraz dolaşıp hediyelik tezgâhlarını gezdik. İlk günün yorgunluğu artık kendini hissettiriyordu. Güzel geçen bir günün ardından odamıza dönüp ertesi gün bizi bekleyen ada maceraları için dinlenmeye çekildik.

Ve geldik kendimi gerçekten adalı gibi hissetmeme sebep olan o sabaha…

Biyolojik saatten mi, yoksa uzun yolun yorgunluğunu atmış olmanın verdiği enerjiyle mi bilmiyorum; erkenden gözlerimi açtım. Biraz daha uyumayı denedim ama nafile. Ben de spor kıyafetlerimi giyip ayakkabılarımı bağladım ve kendimi ada sokaklarına bıraktım. Sanırım tatil boyunca en keyif aldığım anlardan biri buydu.

Kulağımda en sevdiğim şarkılar… Bir yanda sessiz sokaklar, bir yanda liman, sonra adalıların yaşadığı mahalleler… Farkında bile olmadan bir saatten fazla yürümüşüm. Ama o yürüyüşü güzel yapan sadece manzara değildi.

Dükkânını yeni açan esnafın gülümseyerek selam vermesi, matını koltuğunun altına alıp yogaya giden insanların içten bir “Günaydın.” demesi, bir kedinin bile sana sevgiyi hissettirmesi, hatta bir yerden çay ikram edilmesi… Bunların hepsi bana, sanki yıllardır burada yaşıyormuşum hissini verdi. İşte tam da o an, “Ben bu adayı çok seveceğim.” dedim.

Bunları yazarken kendimi bir yaz dizisinin ilk bölümünü anlatıyormuş gibi hissediyorum. Hani arka fonda hafif hafif “Teldeki güvercin, yalıdaki çapkın, kaldırımda baygın… sana da günaydın…” çalmaya başlar ya… Tam olarak öyle bir sabahtı. 😊

Yürüyüşümü deniz kenarında yaptığım kısa bir esneme ile tamamlayıp otele döndüm. Hep birlikte kahvaltımızı yaptıktan sonra artık adanın birbirinden güzel koylarını keşfetme zamanı gelmişti.

İlk rotamız Bozcaada’nın en meşhur plajlarından biri olan Ayazma Plajı’ydı. Geniş kumsalı ve masmavi deniziyle bizi karşıladı. Bir süre güneşin tadını çıkardıktan sonra kendimizi suya bıraktık. Bu arada, suyun soğukluğu gerçekten anlatıldığı kadar varmış. İlk anda cesaret istiyor ama alışınca çıkmak istemiyorsunuz. 😊

Gitmeyi düşünenler için küçük bir not da bırakayım. Biz gittiğimiz dönemde 2 şezlong ve 1 şemsiye ücreti 1.000 TL idi.

Güzel bir plaj gününün ardından otele dönüp akşam için hazırlandık. Rezervasyonumuz olmayınca boş masa bulmakta biraz zorlandık ve sonunda canlı müziğine güvenerek bir mekânda karar kıldık. Mezeler açıkçası beklentimizin altında kaldı ama güzel müzik, bol kahkaha ve keyifli sohbet sayesinde bunu çok da önemsemedik.

Şarkılar söylendi, masalara eşlik edildi, bol bol gülündü… Kısacası o akşam aklımızda kalan mezeler değil, gecenin enerjisi oldu.

Gecenin sonunda canlı müzik yapan solistlerden biri masamıza gelip memnun kalıp kalmadığımızı sordu. Sohbet ederken aramızdan biri bir anda, “Peki Yunanca bir şarkı söyleseniz?” dedi.

Solist de gülümseyince biz de işi biraz daha ileri götürdük. “Biz birkaç gün daha buradayız. O zamana kadar öğrenirseniz tekrar gelir, dinleriz.” dedik. O da gülerek “Tamam ama size nasıl haber veririm bilmiyorum” dedi.

Belki de adayı bu kadar sevmemin nedeni tam olarak buydu. Kimse birbirine yabancı değildi. Her sohbet, sanki yıllardır tanışıyormuşuz hissi bırakıyordu.

Canlı müzik bittikten sonra hemen otele dönmek yerine her zamanki rutinimizi gerçekleştirmek istedik. Biraz daha ada sokaklarında dolaşacak, belki bir çay içecek, gecenin tadını çıkarmaya devam edecektik.

Tam o sırada tatilin en komik anılarından biri yaşandı…

Arkadaşlarımdan birinin terliği ayağını vurunca diğer arkadaşım terliklerini onunla değiştirdi. Ama ayağına büyük gelen terliklerle yürümeye başlayınca tam bir Fırat karakterine dönüştü. Ayak parmakları terliklerin önünden taşıyor, yürüdükçe terlikler öne kaçıyor… Biz zaten gülmemek için kendimizi zor tutuyorduk.

O sırada karşıdan gelen bir çocuk, bizim kızlara dikkatlice bakmaya başladı. Biz de doğal olarak çocuğu izlemeye başladık. Sonra bizi de fark etti.

Önce yüzünde minicik bir şaşkınlık belirdi. Ardından utangaç bir gülümseme… Sonra da “Eyvah, yakalandım.” der gibi mahcup oldu. Biz kahkahaya başlayınca o da bizi geçtikten sonra arkasını dönüp iki elini açarak uzaktan “Kusura bakmayın.” der gibi bir hareket yaptı. Ben onun adalı olduğuna inandım ve adını adalı koyduk.

İnanın, o birkaç saniyelik an bile adanın sıcaklığını anlatmaya yetti. O kadar tatlıydı ki…

Sonraki günlerde her sokakta gözüm onu aradı ama bir daha hiç karşılaşmadık. Eğer bu yazıyı bir gün okursan sevgili adalı; beni sen bul. 😄 O an ‘açaydım kollarımı gitme diyeydim!” demediğim için hâlâ pişmanım.

Bu tatlı anının ardından, tahmin edeceğiniz gibi otelin yolunu tutmadan önce yine Vasil’e uğrayıp çayımızı içtik. 😊 Sanırım tatil boyunca değişmeyen tek rutinimiz buydu.

Ertesi güne yine güzel bir kahvaltıyla başladık. Akşam planımız Polente Feneri’nde gün batımını izlemek olduğu için bu kez merkezdeki Salhane’de denize girmeye karar verdik.

Fakat küçük bir ayrıntıyı hesaba katmamışız. Biraz geç gitmiş, üstüne bir de pazar gününe denk gelmiştik. Bu yüzden iskelede yer bulmak sandığımızdan çok daha zor oldu.

Tam umudumuzu kaybetmeye başlamışken anne-oğul gelen tatlı bir aile bize sandalyelerini verdi. İşin en güzel yanı ise bizi üniversite öğrencisi sanmalarıydı.

Hâlâ hangisine daha çok sevindiğimi bilmiyorum; yer bulduğumuza mı, yoksa üniversiteli zannediliyor olmamıza mı? 😄

Bir süre Salhane’nin keyfini çıkardıktan sonra denize girdim. Ve Bozcaada denizi hakkında söylenen her şeye hak verdim.

Gerçekten bu kadar soğukmuş. Suya girdiğim an nefesim kesildi, çenem titremeye başladı. “Birazdan alışırım.” diye bekledim ama olmadı. Yaklaşık on dakikalık kahramanca mücadelemin ardından denizle vedalaştım. 😄

İçimi ısıtmanın tek bir yolu vardı. Tahmin edeceğiniz gibi soluğu yine Vasil’de aldım. Gerçi üşümesem de yine giderdim ama bunu şimdilik kendimize itiraf etmeyelim. 😄

Akşam için hazırlanıp Boboz’dan meşhur gün batımı tabaklarımızı ve sandviçlerimizi aldık. Artık Polente’ye gitmeye hazırdık.

Örtümüzü serdik ve tabii ki ilk iş fotoğraf çekmeye başladık. “Bir tane de şuradan…” derken uzunca süren bir çekim maratonu yaşadık. Ama gün batımının tadını gerçekten çıkarabilmek için önce bu görevi tamamlamamız gerekiyordu. 😄

Tam fotoğraf faslını tamamladık derken biraz ilerimize oturan bizim yaşlarımızda bir kız yanıma geldi.

“Uzun zamandır sizi izliyoruz. Fotoğrafları çok güzel çekiyorsunuz. Bizim de fotoğrafımızı çeker misiniz?” diye sordu.

Tabii ki kabul ettim. Fotoğraflarını çekerken gülerek, “Hep siz çektiniz, demek ki bu işin uzmanı sizsiniz.” dedi. Birlikte güldük.

İşte o an, adanın samimiyetini bir kez daha hissettim. Birbirini hiç tanımayan insanların rahatça sohbet edebilmesi, birbirinden yardım istemesi, sanki herkesin aynı mahallenin insanı olması… Bozcaada’da en sevdiğim hislerden biri buydu.

Derken güneş yavaş yavaş ufka yaklaşmaya başladı. Arkadaşımla birbirimize yaslandık ve gökyüzünde başlayan o renk şölenini sessizce izlemeye koyulduk.

Doğanın bu kadar güzel olabilmesine her seferinde yeniden hayran kalıyorum. Turuncudan pembeye, pembeden mora uzanan o renk geçişleri, aralarda beliren ışık oyunları, güneşin ağır ağır denizin ardında kayboluşu…

Her ayrıntı büyüleyiciydi. Her ayrıntı insanın içinde bir yere dokunuyordu.

Tam o sırada fonda “Gel bana her gece sen, tatlı gülüş pek yaraşır, gözleri ömre bedel, ah ne güzel seni sevmek…” çalmaya başladı.

Bazen bir manzara, bir şarkı ve sevdiğiniz insanlarla paylaştığınız sessizlik aynı ana sığabiliyor.

O an umut vardı. Huzur vardı. Biraz hüzün vardı. Ve nedense tarifsiz bir dinginlik…

Polente’nin gün batımı gerçekten anlatıldığı kadar varmış. Bir süre hiçbir şey konuşmadan, sadece müziği dinleyip gökyüzünü izledik. Çünkü bazı anlar anlatılmak için değil, sadece yaşanmak için var. Güneş tamamen kaybolduğunda ise dönüş vakti gelmişti.

Artık kendimizi iyice adalı gibi hissetmeye başlamıştık. Günlere yetişmeye çalışmak yerine anın tadını çıkarıyor, zamanı biraz olsun yavaşlatıyorduk.

Ertesi sabah yine erkenden uyandık. Bu kez yürüyüşü oda arkadaşımla yaptık, kahvemizi içtik, kahvaltı sonrası için Vasil’den kurabiyelerimizi aldık ve otele döndük. Tatilin bu noktasında Vasil artık bizim için bir kafe değil, günün doğal bir parçası olmuştu.

Planımız erkenden Salhane’ye gidip güzel bir yer kapmaktı. Ama Bozcaada bize bir kez daha şunu hatırlattı:

Adaya siz plan yaparak gitseniz de son sözü her zaman ada söylüyor.

O gün sert rüzgâr nedeniyle Salhane’de kalamayınca rotamızı Ataol Beach’e çevirdik. Bozcaada bana o güne kadar hep daha sakin ve salaş gelmişti. Ataol Beach ise adanın daha modern ve beach konseptli yüzünü gösterdi.

Gitmeyi düşünenler için küçük bir not bırakayım. Biz gittiğimiz dönemde Ataol Beach giriş ücreti kişi başı 1.000 TL idi ve içeride herhangi bir harcama zorunluluğu bulunmuyordu.

Akşama kadar denizin ve güneşin tadını çıkardıktan sonra rotamızı, adaya geldiğimiz ilk günden beri merak ettiğimiz Vahit’in Yeri’ne çevirdik.

Lezzetli yemekleri, keyifli sohbeti ve samimi atmosferiyle tatilin en güzel akşamlarından birini daha yaşadık.

Geceyi yine ada merkezinde kısa bir yürüyüş, birkaç hediyelik dükkânı ve tahmin edeceğiniz üzere Vasil’de içtiğimiz çayla noktaladık. Ardından adadaki son tam günümüz için dinlenmeye çekildik.

Ve… Geldik son günümüze.

Gitme vakti yaklaşmıştı ama yapılacaklar listemizde hâlâ üzerini çizemediklerimiz vardı. Bu yüzden ekip yine ikiye ayrıldı. Bir grup son kez ada sokaklarını dolaşıp alışveriş yaparken biz, Bozcaada’nın serin sularına veda etmek için tekrar Ataol Beach’in yolunu tuttuk.

Son kez denize girdik, son kez şezlonglara uzandık ve güneşin tadını çıkardık.

Merkeze döndükten sonra ilk gittiğimizde deneyemediğimiz İn Vino lezzetlerine bir şans daha verdik. İyi ki de vermişiz. Harika pizzaların ardından yediğimiz armut tatlısı da en az onlar kadar güzeldi.

Hazır oradayken birkaç gün önce Yunanca şarkı öğrenmesini rica ettiğimiz solisti de sorduk. Henüz hazır değilmiş. 😊 Sanırım o şarkıyı dinlemek bir sonraki Bozcaada ziyaretimize kaldı.

Artık dönüş hazırlıkları başlamıştı. Ayrılmadan önce son görevimiz ise ada reçellerini almaktı. Rengârenk tezgâhların arasında uzun uzun dolaşıp seçimlerimizi yaptık.

Panik yok, oldukça klasik seçimler yaptım. 😄 Turunç, incir, limon ve ayva reçeli aldım. Biraz ileride kurulan pazarı görünce de yol için kiraz ve yeşil erik ekledim.

Çünkü Bozcaada’da manifesteldiğimiz o şarkının da dediği gibi…

“Yeşil erik beyaz örtüye konmadan gel…” 🎶

Tam erikleri afiyetle yerken alışveriş yaptığımız teyzelerden biri telaşla yanıma geldi.

“O öyle yenir mi kızım? Hiç haber izlemiyor musun? Ver onları, ben yıkayayım.” dedi.

O an yüz ifademi görmeliydiniz.

“Teyze, sağ ol… Ben niye öldüm şimdi?” dedim. 😄

İşte Bozcaada’da karşılaştığımız o içten insanların bir örneği daha…

Alışverişler tamam… Hediyelikler tamam… Anılar tamam…

Ve tabii ki son bir ritüel kaldı.

Adaya veda etmeden önce son kez Vasil’e uğrayıp çayımızı içtik, kurabiyelerimizi aldık.

Artık gerçekten gitmeye hazırdık.

Ve dönüş sabahı…

Yine erkenden uyandık. Tatil boyunca edindiğimiz alışkanlıktan mı, yoksa dönüş telaşından mı bilmiyorum ama güne hareketli başladık.

Çünkü klasik biz… Online feribot rezervasyonumuzu yapmayı unutmuştuk. 😄 Neyse ki yaklaşık bir saat önceden sıraya girerek durumu kurtardık. Sanırım bizim tatillerimiz biraz telaşsız geçse olmaz. 😄

Aracımızı sıraya bıraktıktan sonra son kez ada sokaklarına yürüdük. Amacımız hem sevdiklerimize kurabiye almak hem de artık bizim için sadece bir kafe olmaktan çıkıp tatilimizin en güzel anılarından birine dönüşen Vasil ailesiyle vedalaşmaktı.

Kaç paket kurabiye aldığımızı hatırlamıyorum ama çıkarken içime çöken o burukluğu çok iyi hatırlıyorum. Sanki uzun zamandır tanıdığım insanlardan ayrılıyormuşum gibiydi.

Kurabiyelerimizi büyük bir özenle arabaya yerleştirdik. Dört kızın beş günlük tatilden sonra bir arabaya neler sığdırabileceğini tahmin edersiniz zaten. 😄

Şans bizden yanaydı; planladığımız feribota binebildik. Aracı bırakıp doğruca üst kata çıktık. Adaya son kez uzaktan bakmak istiyorduk.

Tam o sırada biri yanıma gelip telefonunu uzattı.

“Fotoğrafımızı çeker misiniz?” dedi.

Telefonu alıp yüzlerine baktığımda gülümsedim. Polente Feneri’nde fotoğraflarını çektiğim ada arkadaşlarımdı. Kısa bir sohbet edip birbirimize iyi yolculuklar diledik.

Feribotun en ucuna geçtiğimizde bu kez bizi üniversiteli sanan teyzelerle karşılaştık. Onlarla da gülerek vedalaştık.Sanki ada, ayrılmadan önce sevdiğimiz herkesi son kez karşımıza çıkarıyordu.

Feribot yavaş yavaş uzaklaşırken uzun süre arkamı dönemedim.

 “Ben seni çok sevdim Bozcaada.” diye geçirdim içimden.

Biliyorum… Çok uzun sürmeden yollarımız yeniden kesişecek.

Ve bu kez seni yine aynı heyecanla ama çok daha derinden yaşayacağım.

Şimdilik hoşça kal.

Bozcaada bana sadece güzel koylar, lezzetli yemekler ya da unutulmaz gün batımları bırakmadı.

Bazen bir esnafın içten “Günaydın.“ı, bazen tanımadığınız birinin size güvenip fotoğrafını emanet etmesi, bazen de “O meyveyi öyle yeme.” diye telaşlanan bir teyzenin samimiyeti…

Sanırım bu yüzden bu adadan sadece bronzlaşmış olarak değil, biraz da adalı hissederek döndüm.

Ve sanırım bazı yerleri güzel yapan sadece manzaraları değil…

Orada size kendinizi ait hissettiren insanları oluyor.

Herkese merhaba!

Bahar aylarında leyleği havada görmüştüm galiba; hakkını vermeye çalışıyorum. 😊 Budapeşte’den sonra vizemin 90 günlük çıkmasını fırsata çevirip yeni bir rota planladım: Viyana!

Bu kez üç kişiyiz: Hande, Burçin ve ben. Kız kıza tatillerin yeri bende her zaman ayrıdır. Bol kahkahalı, bol yürüyüşlü ve bol keşifli bir seyahat bizi bekliyordu.

Daha Gitmeden İlk Kriz

Olaysız başlayan bir yolculuğum oldu mu gerçekten emin değilim. Bu yüzden Viyana seyahatinin de küçük bir macerayla başlamasına pek şaşırmadım. 😅

Uçuştan bir gece önce otelimizden hâlâ dönüş alamadığımızı fark ettik. Burçin iletişime geçtiğinde ise sürpriz haber geldi: Otel tadilattaydı.

Bizi başka bir otele yönlendirmek istiyorlardı ancak önerilen otel daha uzak ve daha ucuz olmasına rağmen aradaki farkı iade etmeyi kabul etmiyorlardı.

Gecenin büyük kısmı Booking ile yazışarak geçti. Bu süreçte bizimle birlikte uykusuz kalan ve hakkımızı sonuna kadar savunan Selcen’e ayrıca teşekkür etmem gerekiyor. ❤️

Sonunda rezervasyon iptal edildi, ücretimizi geri aldık ama küçük bir sorun vardı: Sabah havaalanına giderken kalacak bir otelimiz yoktu. 🙈

Neyse ki uçağa binmeden önce yeni bir otel ayarlamayı başardık ve artık yolculuk gerçekten başlayabildi.

Viyana’ya İlk Adım

İstanbul aktarmalı uçuşun ardından Viyana’ya ulaştık. Şehir merkezine ulaşmak için havaalanından kalkan S7 trenini kullandık. Hem ekonomik hem de oldukça pratikti.

Wien Mitte durağında indikten sonra otelimize yürüyerek ulaştık.

İlk gördüğümde açıkçası biraz hayal kırıklığı yaşadım. Dışarıdan oldukça sıradan görünüyordu. Ancak resepsiyondaki yardımsever personel ve sonrasında gördüğümüz tertemiz, ferah oda fikrimizi tamamen değiştirdi.

Üstelik konumu harikaydı. Birçok yere yürüyerek ulaşabildik. Bugün tekrar Viyana’ya gitsem yine aynı otelde kalmayı düşünürüm. (The Pension Dr. Geissler)

İlk Günün Rotası

Valizleri bırakır bırakmaz kendimizi dışarı attık. İlk durağımız St. Stephen’s Katedraliydi.

Şehrin tam merkezinde yer alan bu etkileyici yapı, gezi boyunca yolumuzun defalarca kesişeceği yerlerden biri oldu.

Akşam için Figlmüller rezervasyonumuz vardı.

Gitmeden önce küçük bir tavsiye vereyim: Viyana’da gitmek istediğiniz popüler restoran ve kafeler için mutlaka önceden rezervasyon yaptırın.

Figlmüller’e ulaştığımızda dışarıda uzun bir kuyruk vardı ama rezervasyon sayesinde beklemeden içeri girdik.

Schnitzellerin porsiyonlarının çok büyük olduğunu duyduğumuz için paylaşmayı düşünsek de sonunda herkes kendi tabağını söyledi. İyi ki de öyle yapmışız. 😄

Karnımızı doyurduktan sonra sokaklarda biraz dolaştık ve günün yorgunluğu kendini hissettirmeye başladı.

Tam o sırada küçük bir sürpriz yaşadık. Kapandığını düşündüğümüz Cafe Demel’in başka bir şubesine denk geldik. Tabii ki fırsatı kaçırmadık.

Melange kahvelerimizi ve Kaiserschmarrn tatlımızı söyledik. Ağustos sıcağında sıcak çikolata denemeye cesaret edemesek de Demel deneyimini yaşamış olduk. 😊

Hava karardığında yeniden St. Stephen’s Katedrali’nin önündeydik. Katedralin ışıklandırılmış hali gündüz gördüğümüzden bile daha etkileyiciydi. Bir süre meydanın tadını çıkardıktan sonra otelimize döndük.

Böylece Viyana’daki ilk günümüzü yaklaşık 18.000 adımla tamamlamış olduk. Yorgunduk ama şehrin ilk izlenimleri bizi fazlasıyla heyecanlandırmıştı.

Viyana’nın ikinci gününde görüşmek üzere…

Viyana 2. Gün

Herkese kocaman bir günaydın!

Viyana’daki ikinci günümüz yine oldukça yoğun geçecekti. Gerçi dönüp bakınca bu şehirdeki her günümüzün yoğun olduğunu söyleyebilirim.

Sabah hazırlanırken yine aynı manzara vardı. Üç kadının hazırlanma süresi birbirinden farklıydı ama içimizde biri vardı ki uyandıktan yaklaşık 25 dakika sonra “Ben hazırım.” diyebiliyordu.

Tahmin edin bakalım kim? Burçin. 😄

Kahvaltının ardından kendimizi yeniden Viyana sokaklarına attık. İlk durağımız Hofburg Sarayı ve çevresiydi.

Sisi Müzesi’nin önünden geçtik, sarayın avlusunda dolaştık ve o günün ilk gerçeğiyle yüzleştik:

Viyana gerçekten sıcaktı. Bir süre sonra gölge arayarak yürümeye başladığımızı itiraf etmeliyim.

Kısa bir mola vermek için Palmenhaus’a uğradık. Gitmeden önce burada kahvaltı yapmayı planlamıştık ama otelde kahvaltı ettiğimiz için sadece serinletici içecekler tercih ettik.

Sonrasında günün benim için en heyecan verici durağına ulaştık: Avusturya Ulusal Kütüphanesi.

Viyana’ya gitmeye karar verdiğim ilk andan beri görmek istediğim yerlerden biriydi. İçeri girdiğim anda verdiğim giriş ücretinin sonuna kadar değdiğini düşündüm.

Kütüphane hakkında uzun uzun konuşabilirim ama burada kendimi tutacağım. 😊

Şunu söylemem yeterli olur sanırım: Viyana’da beni en çok etkileyen yerlerden biri oldu.

Günün geri kalanında şehrin ihtişamlı binaları arasında dolaşmaya devam ettik. Viyana’da en çok hoşuma giden şeylerden biri de buydu. Başınızı kaldırdığınız her yerde ayrı bir mimari detay, ayrı bir hikâye vardı. Bir süre sonra sıcak ve yürüyüşün etkisi kendini iyice hissettirmeye başladı.

Tam o sırada aklımıza Filenin Sultanları geldi. 😄

Geziyor olmamız maçı izlemeyeceğimiz anlamına gelmiyordu. Önce karnımızı doyurmak için Swing Kitchen’a oturduk. Açlık ve sıcak düşündüğümüzden daha fazla enerjimizi almıştı.

Sonrasında Cafe Landtmann’a geçip kahvelerimizi söyledik ve maçı açmaya çalıştık. Yurt dışında olduğumuz için yayın açılmadı. Biz de mobil veriye geçtik.

O maç izlenecekti. 😄

Ben ve Burçin heyecanla maçı takip ederken Hande fotoğraflarla ve telefon görüşmeleriyle ilgileniyordu. Ne yazık ki maç istediğimiz gibi bitmedi ama güzel bir mola olmuştu. Dinlenmiş ve yeniden enerji toplamıştık.

Günün son bölümünde Viyana Üniversitesi ve çevresinde dolaştık.

Üniversitenin avlusu özellikle çok hoşuma gitti. Kocaman ağaçlar, gölgeler ve öğrencilerin vakit geçirebildiği alanlar vardı.

Bir süre oturup “Burada okumak nasıl olurdu?” diye düşünmeden edemedim.

Artık otele dönme vakti gelmişti. Ama önce küçük bir toplu taşıma macerası yaşadık.

Dakikalarca bilet otomatı aradık. Metroya indik, çıktık, görevlilere sorduk derken sonunda biletlerimizi almayı başardık. Tramvaya bindiğimizde ise küçük gerçeği öğrendik:

Aradığımız otomatların aynısı tramvayın içindeymiş. 😄

Boşuna uğraşmışız. Ama seyahat dediğin biraz da böyle hikâyelerden oluşuyor.

Otele dönmeden önce Hard Rock Cafe’ye uğradık, küçük alışverişlerimizi yaptık ve meşhur dondurmalardan birini denedik.

Sonra günün bittiğini sandık. Ama hayır. 😄 Üzerimizi değiştirip yeniden dışarı çıktık.

Bu kez rotamız Prater’di. Viyana’nın ışıl ışıl eğlence parkı bizi karşıladı. Dönme dolaba binip şehri gece ışıkları altında izledik.

Manzara gerçekten güzeldi. Bir süre daha dolaştıktan sonra yorgunluk ağır basmaya başladı ve otelimizin yolunu tuttuk.

Böylece Viyana’daki ikinci günümüzü yaklaşık 20.000 adımla tamamlamış olduk.

Bir sonraki gün görüşmek üzere…

Viyana 3. Gün

Yeni bir gün, yeni bir merhaba…

Bugünkü planımız önceki günlere göre biraz daha sakindi. Çünkü öğleden sonra Hande ve Burçin’in Viyana’da yaşayan arkadaşlarıyla buluşma planları vardı. Benim ise günün bir kısmını tek başıma keşfetme fırsatım olacaktı.

İlk durağımız Karl Kilisesi’ydi.

Artık Viyana’nın metro ve tramvay sistemine iyice alışmıştık. İki duraklık kısa bir yolculuğun ardından kilisenin önündeydik.

Aslında buraya gelmemizin sebeplerinden biri opera biletleriydi. Viyana’da mutlaka bir opera deneyimi yaşamak istiyorduk ama hangi gösteriye gideceğimize henüz karar verememiştik.

Fotoğraflarımızı çekip fazla vakit kaybetmeden kahvaltı rezervasyonumuzun olduğu Vollpension’a geçtik.

Vollpension

Burası o kadar sıcak ve samimi bir ortama sahipti ki anlatması zor. Apple Strudel, vişneli brownie ve kahvelerimizle uzun bir kahvaltı yaptık. Hatta Viyana’da içtiğim en güzel kahvenin burada olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.

Kahvaltıdan sonra hemen karşı taraftaki Naschmarkt’ta biraz dolaştık. Dünyanın farklı mutfaklarından lezzetlerin ve küçük stantların bulunduğu hareketli bir yerdi. Ancak biz daha çok atmosferini izlemeyi tercih ettik.

Opera mı, Alışveriş mi?

Sonrasında yönümüzü Opera Binası’na çevirdik.

Önünde Mozart kostümlü bilet satıcıları vardı. Gösterileri ve fiyatları dinledikten sonra opera deneyimini daha ekonomik bir şekilde yaşamaya karar verdik.

Ama önce küçük bir alışveriş molası verdik. 😄

Ankara’dayken gözüme kestirdiğim Birkenstock terliğin tam istediğim rengini burada bulunca mağaza sırasına girmeyi göze aldım. Sonuç? Birer terlikle mağazadan çıktık.

Tek Başına Viyana

Arkadaşlarım kendi programlarına giderken ben kendimi Viyana sokaklarına bıraktım. Yeni bir şehirde en sevdiğim şeylerden biri kaybolmak.

Haritaya bakmadan yürümek, bilmediğim sokaklara girmek ve şehrin bana ne göstereceğini görmek…

Bir süre mağazalar arasında dolaştım, sokak sanatçılarını izledim ve insanların günlük hayatına karıştım.

Ama beni en çok etkileyen şey beyaz bir piyano oldu.

Meydana bırakılmış piyanoya isteyen herkes oturuyor, birkaç parça çalıyor ve yoluna devam ediyordu.

İnsanların özgüvenle piyano başına geçmesi, diğerlerinin durup dinlemesi ve sonunda alkışlaması bana çok güzel geldi.

Bir süre onları izledim ve kendi kendime aynı soruyu sordum: “Bu şehirde yaşamak nasıl olurdu acaba?”

Viyana’dan aklımda kalan en güzel anlardan biri bu oldu. Ve tabii ki yürüyüşümün sonunda yine kendimi Aziz Stephan Katedrali’nin önünde buldum. 😊

Opera Deneyimi

Akşam yeniden buluştuk.

Önce Cafe Gerstner’e uğradık, ardından Burçin’in arkadaşının önerisiyle Müllerbeisl’de yemek yedik. Burada denediğimiz Cordon Bleu gerçekten çok başarılıydı.

Yemekten sonra sıra opera deneyimine gelmişti. Ayakta bilet alan tek kişiler biz değildik; içerisi oldukça kalabalıktı. İlk bölümlerde eserler bana biraz ağır gelse de ilerleyen dakikalarda daha tanıdık melodiler duymaya başladık.

Bir süre sonra amacımıza ulaştığımıza karar verdik. Sonuçta hedefimiz opera kültürünü deneyimlemekti ve bunu başarmıştık.

Klasik Müzikten Hard Rock’a

Operadan çıktıktan sonra yakınlardan gelen canlı müzik seslerini duyduk. Birbirimize baktık. “Hadi bakalım.” 😄

Yaklaşık bir saat önce opera dinlerken kısa süre sonra canlı rock müzik eşliğinde oturuyorduk.

Viyana bize aynı gün içinde hem klasik müziği hem de hard rock’ı yaşatmıştı. Bu geçiş hâlâ yüzümü güldürüyor. Bir süre daha vakit geçirdikten sonra metroya binip otelimize döndük.

Böylece Viyana’daki üçüncü günümüzü yaklaşık 23.000 adımla tamamlamış olduk.

Bir sonraki gün görüşmek üzere…

Viyana 4. Gün

Kocaman bir günaydın!

Bugün gezeceğimiz yerlerin çoğu merkeze biraz daha uzaktaydı. Artık Viyana rutinimiz oluşmuştu: kahvaltı, hazırlanma ve yola düşme.

İlk durağımız Schönbrunn Sarayı’ydı.

Metrodan indikten sonra kısa bir yürüyüşle saraya ulaştık. Yaz aylarında burada çeşitli etkinlikler düzenleniyormuş. Biz de kalabalığa rağmen bahçeleri keşfetmeye başladık.

Hande bu bölümü pas geçmeyi tercih etti. Burçin’le birlikte portakal bahçelerine giriş bileti alıp yürümeye başladık.

Sarmaşıklarla kaplı yollar, yemyeşil alanlar ve sakin atmosfer gerçekten çok güzeldi. Bir süre sonra küçük bir gerçeği öğrendik: Aslında sarayın arka bahçesi ücretsizmiş. 😄

Biz ödediğimiz bileti yalnızca portakal bahçeleri ve sarmaşık yollar için kullanmışız. Yine de pişman değilim.

Bahçede dolaşırken aklımdan sürekli aynı şey geçiyordu: “Sisi gerçekten ne güzel bir yerde yaşamış.”

İki saate yakın süren yürüyüşün ardından kahve molası verip şehir merkezine döndük.

Saraylar Günü

Bugünkü ikinci durağımız Belvedere Sarayı’ydı. Yukarı Belvedere için bilet aldık ve giriş saatimizi beklerken bahçesinde dolaştık.

Müzenin en ünlü eseri Gustav Klimt’in “Öpücük” tablosuydu. Önündeki kalabalığı takip ederek kolayca bulabiliyorsunuz. 😊 Ama beni etkileyen sadece o tablo değildi.

Yüksek tavanlı salonlar, barok detaylar ve koleksiyonun tamamı görülmeye değerdi.

Belvedere, Viyana’da ziyaret ettiğimize en memnun kaldığımız yerlerden biri oldu.

Tek Kişilik Cafe Central Rezervasyonu

Akşam için Cafe Central’da rezervasyonumuz vardı. Ama küçük bir detay vardı: Rezervasyon sadece tek kişilikti. 😄

Yer bulamayınca “En fazla gitmeyiz.” diyerek almıştık. Önce pizza molası verdik, sonra Hande’yi Cafe Central görevine gönderdik.

Biz Burçin’le biraz dolaşıp onu bekledik. Sonrasında hep birlikte hediyelik alışverişine başladık.

Bu sırada Aziz Stephan Katedrali’ni bu kez içeriden görme fırsatı bulduk. İçi de dışı kadar etkileyiciydi.

Ardından ilk gün tanıştığımız Türk dükkân sahibine uğrayıp söz verdiğimiz magnet alışverişini yaptık. 😊

Donauinselfest

Akşam için son planımız Donauinselfest’ti. Tam bizim Viyana’da bulunduğumuz tarihlerde düzenlenen festival için Donau Adası’na geçtik. Burçin’in arkadaşıyla buluşup nehir kenarında yürüdük.

Bize göre Tuna, onlara göre Donau…

Gün batımında manzara gerçekten çok güzeldi. Festival alanına geçtiğimizde her yaştan insanın müziğin ve yaz akşamının tadını çıkardığını gördük. Gençler, çocuklar, amcalar, teyzeler… Herkes eğleniyordu.

Biz de konserleri dinledik, kalabalığın arasında dolaştık ve Viyana’daki son akşamlarımızdan birinin keyfini çıkardık.

Dönüşte otelimizin yakınındaki ışıl ışıl mekanları keşfettik ve ertesi gün dönüş yolculuğumuz olduğu için fazla uzatmadan otele döndük.

Böylece Viyana’daki dördüncü günümüzü yaklaşık 25.000 adımla tamamlamış olduk.

Bir sonraki gün görüşmek üzere…

Viyana’da Son Gün…

Viyana’dan herkese son bir günaydın… Daha dün gelmişiz gibi hissederken dönüş günü de gelip çatmıştı.

Sabah valizlerimizi toparlayıp kahvaltımızı yaptık. Neyse ki otel valizlerimizi gün boyunca bırakmamıza izin verdi. Böylece bizden bir kez daha artı puanı kaptı. 😊

Son günkü ilk durağımız Viyana’nın en ilginç yapılarından biri olan Hundertwasser Evi oldu.

Rengârenk cephesi ve sıra dışı mimarisiyle gerçekten dikkat çekiciydi. Bir süre çevresinde dolaşıp fotoğraflar çektik. Kalabalığın kısa süreliğine dağılmasını fırsat bilip birkaç kare daha yakaladıktan sonra rotamızı Cafe Sacher’e çevirdik.

Gitmeden önce herkesin önerdiği meşhur Sacher tatlısını burada denemek istiyorduk.

Cafe Sacher, dekorasyonuyla sizi başka bir döneme götüren yerlerden biri. Kahvelerimizi içip tatlımızı yedik ve Viyana’nın klasiklerinden birini daha listemizden çıkardık.

Son Keşifler

Sıradaki hedefimiz Hoher Markt’taki Anker Saatiydi. Her gün öğlen saatinde gerçekleşen kısa gösteriyi izlemek istiyorduk ve tam zamanında yetiştik.

Beklediğimden biraz uzun sürse de iyi ki görmüşüm dediğim yerlerden biri oldu.

Sonrasında Judenplatz’a uğradık ve şehir merkezinde son yürüyüşümüzü yaptık. Tabii ki bu yürüyüşün sonu mağazalarda bitti. 😄

Bir spor ayakkabı mağazasına girmemizle birlikte işler kontrolden çıktı ve kendimizi elimizde poşetlerle otele koşarken bulduk.

Valizlerimizi aldığımızda artık gerçekten dönüş vakti gelmişti.

Havaalanı Macerası

Şehir merkezinden gelirken hiçbir sorun yaşamamıştık ama dönüşte küçük bir karmaşa yaşadık. Önce bilet otomatlarını, sonra doğru peronu bulmaya çalıştık.

Bir süre telaş yaşadıktan sonra işin aslını öğrendik:

Biz tren numarası ararken bütün trenler aynı peronlara geliyormuş. Yapmamız gereken sadece S7 trenini beklemekmiş. 😄

Doğru treni bulup havaalanına ulaştıktan sonra tax free işlemlerimizi tamamladık ve uçuş saatimizi beklemeye başladık.

Bu sırada dikkatimi çeken şeylerden biri de havaalanı fiyatlarıyla şehir merkezi fiyatları arasındaki farkın neredeyse yok denecek kadar az olmasıydı.

Bizde olsa…

Gerisini siz tamamlayın. 😊 Önce İstanbul’a, ardından Ankara’ya uçtuk. Ancak seyahatimizin son sürprizi Esenboğa’da bizi bekliyordu.

Hac kafileleriyle aynı zamana denk geldiğimiz için hem bagaj sırasında hem de çıkışta ciddi bir kalabalık vardı.

Biraz sabır ve bekleyişin ardından sonunda evlerimize ulaşmayı başardık.

Viyana’ya Veda

Böylece kapanışı bile hareketli geçen bir seyahatin sonuna gelmiş olduk.

Viyana’da geçirdiğim her anın tadını çıkardım.

Sokaklarını, mimarisini, parklarını, kahvelerini ve günlük yaşamını gerçekten çok sevdim.

Bu güzel yolculuk boyunca bana eşlik eden yol arkadaşlarıma teşekkür ederim.

Birlikte çok güldük, çok yürüdük ve çok güzel anılar biriktirdik.

Size de bu gezi boyunca benimle birlikte gezdiğiniz için teşekkür ederim.

Yeni yolculuklarda görüşmek üzere…

Herkese merhaba. 😊

Uzun zaman sonra yeniden bir yurtdışı gezi yazısıyla karşınızdayım. Yazmaya başlarken fark ettim ki gezi notlarımın büyük kısmı yurtdışı seyahatlerinden oluşuyor. Oysa ülkemizde yaptığım pek çok güzel yolculuk da var. Neden böyle oldu bilmiyorum ama bunu başka bir yazının konusu yapalım. Şimdi gelin birlikte Budapeşte sokaklarında dolaşalım.

Budapeşte seyahatimi kuzenimle birlikte gerçekleştirdim. Fakat yolculuğumuz başlamadan önce küçük bir kriz yaşamamız gerektiğine karar vermiş gibiydik.

Cuma sabahı havaalanına birlikte gidecektik. Benim uçağım 07.55’te, kuzenimin uçağı ise 05.45’teydi. Büyük kuzenim bizi bırakacaktı. Buradan kendisine tekrar teşekkür etmek istiyorum; sabahın köründe uykusunu bölüp bizi havaalanına yetiştirdiği için. 😊

Bir gece önceden teyzemlerde kalmaya gittim. Eve girer girmez garip bir telaş olduğunu fark ettim. Herkes seferber olmuştu. Teyzem, kuzenim, kuzenimin eşi… Herkes aynı şeyi arıyordu: Kuzenimin pasaportunu.

Evet, yanlış okumadınız. Havaalanında olmamıza sadece birkaç saat kalmıştı ve ortada pasaport yoktu.

Yaklaşık üç saat boyunca evin altını üstüne getirdik. Çekmeceler, dolaplar, valizler… Her köşe didik didik arandı. Bir noktadan sonra artık “Bu seyahat galiba olmayacak.” diye düşünmeye başlamıştık. Tam pes ettiğimiz anda kuzenim pasaportu buldu.

Sonraki 45 dakika tam anlamıyla bir hızlandırılmış film gibiydi. Hazırlanmak, son eşyaları toplamak, valizleri kapatmak ve evden çıkmak…

Neyse ki tüm bu maceranın ardından sorunsuz bir şekilde Budapeşte’ye indik.

Fakat hikâyemiz burada da sakinleşmeye niyetli değildi.

Pasaport kontrolünden geçtik, bagaj bandının başına geldik ve beklemeye başladık. Dakikalar geçti. Sonra biraz daha geçti. Bizim valizlerden ise hâlâ ses yoktu. Uçuşumuz aktarmalı olduğu için içime hafif bir kurt düştü. Acaba bagajlar transfer edilmedi mi?

Etrafı kontrol etmek için biraz dolaşırken valizlerimizin bizi başka bir banttan izlediğini fark ettim. Meğer yanlış yerde bekliyormuşuz. 😊

Valizlerimizi otele bırakır bırakmaz kendimizi sokaklara attık. Konakladığımız otel Peşte tarafındaydı ancak ilk gün rotamız Buda tarafıydı.

Otele doğru yürürken geçtiğimiz Váci Caddesi, Budapeşte ile aramdaki ilk bağı kurdu diyebilirim. Şehir daha ilk dakikalardan itibaren düzeni, temizliği ve tarihi dokusuyla dikkatimi çekmişti. Otelin bu kadar merkezi çıkması da işimizi oldukça kolaylaştırdı.

Hava durumuna bakarken biraz yanılmışız. Üzerimde keten gömlek, omzumda ince bir triko vardı ama Budapeşte’nin o gün bizim için farklı planları vardı. Hava beklediğimizden çok daha serin, hatta yer yer soğuktu.

Buda tarafına geçmek için Elisabeth Köprüsü’nü kullandık. Köprüden geçerken karşımızda yükselen Gellert Tepesi ve Özgürlük Anıtı bizi karşıladı. Aslında tepeye çıkmak planlarımız arasındaydı ancak rüzgâr ve soğuk hava nedeniyle bu fikri başka bir zamana bırakıp Buda Kalesi’ne doğru yürümeye devam ettik.

Sokaklarda ilerledikçe Budapeşte’nin en sevdiğim yanlarından biriyle tanıştım: Tarihin gündelik hayatın içine karışmış olması. Şehrin birçok noktasında kendinizi bir açık hava müzesinde yürüyormuş gibi hissediyorsunuz.

Buda Kalesi’ne galeri ve müze girişinin bulunduğu taraftan girdik. Daha girişte bizi karşılayan sarmaşıklarla kaplı yol öyle güzeldi ki sık sık durup fotoğraf çekmek zorunda kaldık. Yemyeşil koridorun içinden geçerek kalenin merdivenlerine ulaştık.

Tam o sırada yağmur başladı.

Ama o noktaya kadar çıkmışken geri dönmek gibi bir düşüncemiz yoktu. Yağmur eşliğinde merdivenleri tırmanmaya devam ettik. Üstelik yukarı çıktığımızda manzara bütün yorgunluğumuza değdi.

Bir tarafta Tuna Nehri, diğer tarafta Peşte’nin tarihi yapıları…

Yağmur altında manzarayı izlerken bir yandan da “Ne kadar şanslıyız!” diye düşünüyorduk. Sonra Budapeşte bize küçük bir sürpriz yaptı. Yağmur durdu ve güneş açtı.

Kısa süre önce gri bulutların altında gördüğümüz şehir bu kez güneş ışıklarıyla parlıyordu. Bu fırsatı değerlendirip bol bol fotoğraf çektik.

Bir süre sonra soğuk kendini tekrar hissettirmeye başlayınca sıcak bir kahve molası verme zamanı geldiğine karar verdik.

Balıkçı Tabyası’na doğru yürürken yol üzerindeki Toscano isimli küçük kafeye girdik. İçeri adım attığımız anda doğru yerde olduğumuzu anladık. Mekânın samimi bir havası vardı. İşletmecisi olan kadın her şeyle tek başına ilgileniyordu. Kahvemizi içerken biraz sohbet ettik ve yolumuza devam ettik.

Balıkçı Tabyası ise beklentimin çok üzerinde çıktı.

Aziz Matthias Kilisesi’nin hemen yanında yer alan bu yapı fotoğraflarda güzel görünüyordu ama orada bulunmak bambaşka bir his yaratıyordu. Huzur, hayranlık ve şaşkınlık aynı anda yaşanabilir mi bilmiyorum ama ben tam olarak bunu hissettim.

İşlemeler, kuleler, taş detayları ve Tuna manzarası birleşince ortaya masalsı bir atmosfer çıkıyor.

Panorama Cafe’de oturup kahve içmenizi özellikle tavsiye ederim. Parlamento Binası’nı ve Tuna Nehri’ni karşıdan izlerken zamanın biraz yavaşladığını hissediyorsunuz. Yanımda bir kitap olsaydı saatlerce oradan kalkmadan oturabilirdim.

Ancak önümüzde keşfedilecek daha çok yer vardı.

Bu yüzden manzaraya veda edip farklı sokaklardan aşağı inmeye karar verdik. Üstelik o sırada internetimiz de yoktu. Tamamen içgüdülerimizle ilerliyorduk. Gerçi Budapeşte pek kaybolmaya müsait bir şehir değil; bunu sonradan anladık. 😊

Ara sokaklardan yürüyerek Tuna kıyısına indik ve meşhur Zincir Köprü üzerinden tekrar Peşte tarafına geçtik.

Otelimize oldukça yakın bir noktada Küçük Prens Heykeli olduğunu biliyordum. Bir Küçük Prens hayranı olarak onu görmeden Budapeşte’den dönmem mümkün değildi.

Heykeli ararken sanırım gün boyunca en heyecanlı hâlimi yaşadım. Onu görür görmez hızla yanına gittim. Hatta biraz abartıp sarıldığımı bile söyleyebilirim. 😊

Fotoğraf çektirmek için bekleyen insanlar olduğu için sohbetimiz kısa sürdü ama onu görmüş olmanın mutluluğu bana yetmişti. Çocukça gelebilir belki ama bazı karakterlerin insanın hayatında ayrı bir yeri oluyor.

Bir süre daha çevrede dolaştıktan sonra otele dönüp üzerimizi değiştirdik. Ancak gün bizim için henüz bitmemişti.

Akşamı Váci Caddesi’nde geçirmek istiyorduk. Biraz mağazalara göz attıktan sonra sosyal medyada sıkça karşımıza çıkan Twenty Six Cafe’ye doğru yürümeye başladık. Akşam yemeğimizi orada yemeyi planlıyorduk.

Fakat kapıda küçük bir sürpriz bizi bekliyordu.

Rezervasyonsuz misafir kabul etmiyorlardı ve önümüzdeki günlerin kahvaltı, öğle yemeği ve akşam yemeği rezervasyonlarının büyük kısmı doluydu. Kısacası Budapeşte bize başka planlar yapmamız gerektiğini söylüyordu.

Biz de geldiğimiz yolu tekrar yürüyerek geri döndük.

Bu noktada ikimiz de oldukça acıkmıştık. Váci Caddesi üzerinde gördüğümüz Anna Cafe’ye oturmaya karar verdik. İyi ki de öyle yapmışız.

Burada Macar mutfağının meşhur lezzetlerinden biri olan Chicken Paprikash’ı denedik. Bol paprika ile hazırlanan tavuk parçaları ve yanında servis edilen küçük hamur eşlikçileriyle oldukça doyurucu ve lezzetliydi. Budapeşte’ye giderseniz denemenizi gönül rahatlığıyla tavsiye edebilirim.

Böylece Budapeşte’deki ilk günümüzü tamamlamış olduk.

Sabah pasaport telaşıyla başlayan gün; yağmur altında gezilen Buda Kalesi, Balıkçı Tabyası’ndan izlediğimiz manzara, Tuna kıyısındaki yürüyüşler ve Küçük Prens ile son buldu.

Otele dönerken yorgunduk ama şehrin daha ilk günden bizi etkisi altına aldığını da yavaş yavaş fark etmeye başlamıştık.

Ben gezmeye gittiğim zaman çok uyumayı sevenlerden değilim. Keşfedilecek bir şehir, görülecek sokaklar ve yaşanacak yeni deneyimler varken otel odasında vakit geçirmek bana göre değil. Bu yüzden ikinci günümüzde de erkenden yollara düştük. Saat daha dokuz olmadan otelden çıkmıştık. Üstelik hava bir önceki günün aksine güneşli ve sıcaktı.

Bugünkü rotamız Peşte tarafıydı.

Tuna Nehri boyunca yürümeye başladık. İlk durağımız ise nehrin kıyısında bulunan ve Budapeşte’nin en etkileyici anıtlarından biri olan Ayakkabılar Anıtı oldu.

Hikâyesini bilmeyenler için kısaca anlatmak isterim.

II. Dünya Savaşı sırasında Macaristan’da iktidara getirilen Ok Haç Partisi’nin destekçileri, ülkede kalan Yahudileri Tuna Nehri kıyısına getirerek kadın, erkek, çocuk ve yaşlı demeden infaz ediyordu. İnsanlar gruplar hâlinde ayak bileklerinden birbirlerine bağlanıyor, ardından nehre atlamaya zorlanıyordu. Direnenler vuruluyor, düşenler ise bağlı oldukları kişileri de beraberinde sürüklüyordu.

Binlerce insanın hayatını kaybettiği bu trajedinin anısına yapılan anıt, nehir kıyısına yerleştirilmiş altmış çift demir ayakkabıdan oluşuyor.

Ayakkabıların içine bırakılmış çiçekler, mumlar ve küçük notlar dikkatimizi çekti. Sessizce yürüyüp anıtı izlerken insan ister istemez durup düşünmeden edemiyor. Çünkü acının dili, dini ya da milliyeti olmuyor.

Bu duygusal ziyaretin ardından birkaç dakika yürüyerek Parlamento Binası’na ulaştık.

Bir gün önce Balıkçı Tabyası’ndan hayranlıkla izlediğimiz o görkemli yapı şimdi tam karşımızdaydı. Uzaktan etkileyici görünüyordu ama yakından çok daha ihtişamlıydı. İçeri girme fırsatımız olmadı ancak çevresinde dolaşıp biraz vakit geçirdik ve birkaç hatıra fotoğrafı çektikten sonra yolumuza devam ettik.

Sıradaki durağımız Aziz Stephen Bazilikası’ydı.

Sabah saatleri olduğu için şehir henüz kalabalıklaşmamıştı. Bu da yürüyüşlerimizi çok daha keyifli hâle getiriyordu. Bazilikaya doğru ilerlerken tamamen tesadüfen küçük bir parka çıktık. Şehrin merkezinde olmamıza rağmen kuş sesleri arasında yürümek oldukça huzur vericiydi.

Budapeşte’de en çok dikkatimi çeken şeylerden biri de buydu. Tarihi yapılar ve doğa birbirinden kopuk değil, aksine iç içe geçmiş durumda. Ağaçların gölgesinde yürürken bir anda karşınıza yüzlerce yıllık bir bina çıkabiliyor. Belki de şehrin o kendine özgü atmosferini oluşturan şey tam olarak bu.

Ara sokaklarda dolaşarak ilerlerken bir anda kendimizi Bazilika’nın önünde bulduk.

Karşımızda geniş bir meydan, etrafında kafeler ve restoranlar, meydanın sonunda ise tüm heybetiyle yükselen Aziz Stephen Bazilikası vardı. İçeri girip girmemek konusunda kısa bir kararsızlık yaşadık. Sonunda dönüşte tekrar uğrayabileceğimizi düşünerek kahvaltıya gitmeye karar verdik.

Çünkü artık ciddi anlamda acıkmıştık.

Instagram’da daha önce kaydettiğimiz küçük bir kafeye doğru yürümeye başladık. Yaklaşık on beş dakikalık bir yürüyüşün ardından aradığımız yeri bulduk. Tam da filmlerde görebileceğiniz türden küçük ve sevimli bir fırındı.

Kendimize bir masa bulduktan sonra vitrine yöneldik. Birbirinden güzel görünen hamur işleri arasından seçim yapmak oldukça zordu. Sonunda birkaç farklı ürün ve yanına da bir tatlı söylemeye karar verdik.

Bir gün önce yaşadığımız açlık krizinden sonra bugün tedbiri elden bırakmaya hiç niyetimiz yoktu. 😊

Uzun ve keyifli bir kahvaltının ardından yaklaşık üç buçuk kilometre uzaklıktaki Kahramanlar Meydanı’na doğru yürümeye başladık.

Yol üzerinde ise sosyal medyada sıkça gördüğümüz, gül şeklinde hazırlanan meşhur dondurmalardan almayı ihmal etmedik. Elimizde dondurmalarımızla Budapeşte sokaklarında yürümeye devam ederken şehrin tadını çıkarmaya çalışıyorduk.
Bir süre daha sokaklarda dolaşıp şehrin tadını çıkardıktan sonra akşam için hazırlanmaya otele döndük.

Budapeşte’yi gece de görmek istiyorduk. Hatta gün boyunca en çok merak ettiğimiz şeylerden biri buydu. Akşam kombinlerimizi yapıp tekrar yollara düştük. Yol üzerinde Küçük Prens’e bir kez daha selam vermeyi ihmal etmedik. Ardından Zincir Köprü üzerinden yeniden Buda tarafına geçtik.

Bu kez hedefimiz Buda Kalesi’nin gündüz göremediğimiz kısmıydı.

Köprünün hemen karşısında bulunan fünikülerleri kullanarak yukarı çıktık. Küçücük bir yolculuk olsa da oldukça keyifliydi. Keşke en ön sırada yer bulabilseydik diye düşündük ama o şans bu kez bizden yana değildi. 😊

Hava henüz tamamen kararmamıştı. Bu yüzden kalenin duvarlarına oturup günün geceye dönüşmesini izlemeye karar verdik. Bir yandan sohbet ediyor, bir yandan da yavaş yavaş değişen şehir manzarasını seyrediyorduk.

Sonra beklediğimiz an geldi.

Budapeşte ışıkları birer birer yanmaya başladı.

Karşımızda Tuna Nehri boyunca uzanan köprüler, suya yansıyan ışıklar, tüm ihtişamıyla Parlamento Binası, uzaktan seçilen Bazilika ve gecenin içinde bambaşka bir güzelliğe bürünen şehir vardı.

O an hissettiklerimi kelimelere dökmek gerçekten zor.

Bazı manzaralar vardır; fotoğrafını çekersiniz ama görüntünün sizde bıraktığı duyguyu asla kaydedemezsiniz. İşte Budapeşte’yi gece ilk gördüğüm an da tam olarak böyleydi. Hafızama kazınan ve yıllar geçse de unutmak istemeyeceğim görüntülerden biri oldu.

Uzun süre manzarayı izledikten sonra kaleye veda edip tekrar fünikülerle aşağı indik. Zincir Köprü’nün ışıkları eşliğinde yeniden Peşte tarafına geçtik.

Akşam yemeği için bir kez daha Anna Cafe’yi tercih ettik. Bu kez Macar mutfağının en meşhur lezzetlerinden biri olan gulaşı denedik. Etle aram çok iyi olmasa da oldukça beğendiğimi söyleyebilirim.

Yemeğin ardından otelimize dönmeye hazırlanırken tamamen tesadüf eseri ışıl ışıl bir sokağa denk geldik.

Renkli ışıklarla süslenmiş, müzik seslerinin yükseldiği, yan yana sıralanmış mekanlarla dolu oldukça hareketli bir yerdi. Sonradan öğrendiğimize göre Budapeşte’nin ünlü gece hayatının merkezlerinden birine denk gelmişiz.

“Buraya kadar gelmişken görmeden dönmek olmaz.” diyerek biraz dolaştık, atmosferi izledik ve şehrin bambaşka bir yüzüyle daha tanışmış olduk.

Artık günü sonlandırma vakti gelmişti.

Otele döndüğümüzde telefonlarımız yaklaşık otuz beş bin adım gösteriyordu. Yorulmuştuk ama güzel bir günün sonunda hissedilen o tatlı yorgunluktu bu. Budapeşte’deki ikinci günümüzü geride bırakırken hem gördüğümüz yerler hem de biriktirdiğimiz anılar sayesinde şehri biraz daha tanımış, biraz daha sevmiştik.
İlk iki günün aksine bugün oldukça sakin bir gün olacaktı. Sabah yine çok geç olmadan uyandık, hazırlandık ve odamızı boşalttık. Bagajlarımızı otelde bıraktık. Bu konuda oldukça yardımcı oldular ve hiçbir sorun yaşamadık.

Üstelik yine şans bizden yanaydı. Hava bir kez daha güneşli ve güzeldi.

Son günümüzü koşturmadan geçirmek istiyorduk. Bu yüzden kendimize uzun bir kahvaltı sözü verdik.

Aziz Stephen Bazilikası’na yakın sokaklardan birinde bulunan Blueberry Brunch’a gittik. Sonradan oldukça popüler bir mekan olduğunu öğrendik. Avokadolu tostlar, kruvasanlar, güzel kahveler… Son yıllarda Ankara’da da sıkça karşılaştığımız kahvaltı kültürünün Budapeşte’deki bir yansıması gibiydi.

Ama o sabah kahvaltıyı özel yapan şey menü değildi.

Hiçbir yere yetişme telaşımızın olmamasıydı.

Kahvemizi yudumlarken sohbet ettik. Bir yandan da son iki günün yorgunluğunu üzerimizden attık. Ardından ara sokaklarda amaçsızca dolaşmaya başladık. Bu kez bir rota peşinde değildik. Görülmesi gereken yerlerin listesini çoktan tamamlamıştık. Sadece şehrin içinde biraz daha vakit geçirmek istiyorduk.

Bir süre yürüdükten sonra Bazilika’nın bulunduğu meydana geri döndük. İlk günlerden beri o meydandaki kafelerde oturmak aklımızın bir köşesinde kalmıştı. Son günümüzü de tam istediğimiz gibi geçiriyor, hiçbir şey için acele etmiyorduk.

Bir şeyler içiyor, insanları izliyor ve Budapeşte’nin tadını çıkarıyorduk.

Vakit yaklaşınca sevdiklerimiz için hediyelik eşya almak üzere daha önceden gözümüze kestirdiğimiz dükkana uğradık. Alışverişi özellikle son güne bırakmıştık. Sonradan görüp aklımız kalacak bir şey olursa diye.

Malum, euro ile harcama yapınca insanın planlı davranması gerekiyor. 😊

Hediyelerimizi aldıktan sonra otele dönüp bagajlarımızı aldık ve geldiğimiz gün kullandığımız direkt otobüs hattıyla havaalanına doğru yola çıktık.

İçimde hafif bir burukluk vardı.

Ama sanırım seyahatlerin en güzel yanı da bu.

Bir şehirden ayrılırken biraz üzülüyorsanız, orada güzel anılar biriktirmişsiniz demektir.

Genel olarak Budapeşte’yi çok ama çok sevdim. Kendimi son derece güvende hissettim. Sokaklarında korkmadan dolaştım, kaybolmadan gezdim, yavaşlamayı başardım.

Hatta bazen kendimi turist gibi bile hissetmedim.

Sanki uzun zamandır orada yaşıyormuşum, günlük hayatımın bir parçasıymış gibi geldi bana. Belki de şehri bu kadar sevmemin nedeni buydu.

Budapeşte uzun zamandır görmek istediğim şehirlerden biriydi ama üzerimde bu kadar iz bırakacağını açıkçası tahmin etmiyordum.

Bir gün yeniden gider miyim bilmiyorum.

Ama gidersem bu kez mutlaka bir opera gecesi yaşamak isterim.

Yollarımız yeniden kesişir mi bilmiyorum Budapeşte…

Ama bende her zaman özel bir yerin olacak.

Ve sanırım artık bu yazıya da burada veda etme zamanı geldi.

Eğer bu satırlara kadar gelebildiyseniz, yol boyunca bana eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim. Umarım bu yazı size sadece bir gezi rotası değil, biraz da Budapeşte’nin hissettirdiklerini aktarabilmiştir.

Bir sonraki yolculukta, başka bir şehirde ya da bambaşka bir yazıda yeniden görüşmek üzere. 😊

Noel Pazarları, Uzun Yürüyüşler ve İlk Yalnız Yurt Dışı Deneyimim

Bu seyahati aslında çok yakın bir arkadaşımla planlamıştık. Aylar öncesinden hayalini kurmuş, birlikte gideceğimize gerçekten inanmıştık. Ama hayat bazen planladığımız gibi ilerlemiyor. Onun vizesi çıkmadı, benim seyahat tarihim yaklaştı ve sonunda kendimi hiç hesapta olmayan bir kararın içinde buldum: Hamburg’a tek başıma gitmek.

Uzun süre gitmemeyi düşündüm. Hatta vazgeçmeye oldukça yakındım. Ama arkadaşımın tüm içtenliğiyle söylediği “Git, mutlaka gör.” cümlesi beni cesaretlendirdi. Şimdi dönüp baktığımda iyi ki dinlemişim diyorum.

Aslında bu benim ilk yalnız seyahatim değildi. Ama ilk kez gerçekten bilinmeyen bir yere, tamamen tek başıma gidiyordum. Daha önce hep bildiğim şehirler vardı ya da yolun sonunda beni bekleyen biri olurdu. Bu kez durum farklıydı. Almanca bilmiyordum, şehri tanımıyordum ve havaalanına giderken içimde aynı anda hem büyük bir heyecan hem de ciddi bir tedirginlik vardı.

Valiz hazırlarken bile bunu hissettim. Bir yanım “Gitmelisin.” derken diğer yanım sürekli “Ya yapamazsam?” diyordu. Havaalanında arkadaşlarım yanımdan ayrıldıktan sonra yalnız olduğumu ilk kez gerçekten hissettim. Ama o korkunun yanında başka bir duygu daha vardı: özgürlük hissi.

Sanırım beni yola çıkaran şey tam olarak buydu.

---

İlk Gün — Hamburg’a Varış ve İlk Cesaret Testi

Her şey aslında beklediğimden daha kolay ilerledi. Uçaktan indikten sonra pasaport kontrolü, tren istasyonunu bulmak, bilet almak… Hepsi gözümde büyüttüğüm kadar karmaşık değildi. Üstelik uçaktan birlikte indiğim Türkler bana yardımcı olmak konusunda inanılmaz istekliydi. Pasaport kontrolünde bir sorun yaşarım diye neredeyse beni yalnız bırakmadılar 🙂

Tren bileti alma kısmı ise ayrı bir maceraydı. Gişe yoktu, herkes işlemlerini cihazlardan yapıyordu. Ben ne yapacağımı anlamaya çalışırken yanımda aynı şekilde ekrana bakan biriyle göz göze geldik. Önce birbirimize baktık, sonra tekrar ekrana döndük. Birkaç saniye sonra aynı anda:
“Türk müsünüz?” dedik 🙂

Nasıl oluyor bilmiyorum ama dünyanın herhangi bir yerinde birbirimizi anlıyoruz gerçekten.

Trene bindikten sonra her şey daha da kolaylaştı. Ama otelin olduğu durakta indiğimde asıl panik başladı. Sağa döndüm olmadı, sola döndüm olmadı, tekrar aynı yere çıktım. Bir süre istasyonun önünde dönüp durduktan sonra interneti açıp navigasyon kullanmak zorunda kaldım. Belki hava kararmamış olsa daha cesur hissedebilirdim ama o an tek başıma olduğumu fazlasıyla hissettim.

Sonunda otele ulaştığımda ise üzerimden büyük bir yük kalktı.

Otel küçücük ama sıcacık bir yerdi. Tertemizdi, yeni olduğu belliydi ve en sevdiğim detaylardan biri gri-sarı tonlarında döşenmiş olmasıydı. Odaya yerleşip günün yorgunluğu üzerime çökünce erkenden uyumaya karar verdim. Çünkü önümde keşfedilecek koskoca bir şehir vardı.

Bir de küçük bir farkındalık yaşadım:
Ben aslında İngilizce anlaşabiliyormuşum 🙂

---

İkinci Gün — Şehrin İçine Karışmak

Sabah erkenden uyandım. Çünkü keşfedilecek çok fazla yer vardı ve hepsine yetişmek istiyordum.

Kahvaltı kısmı çok iç açıcı değildi açıkçası. Güzel kahvaltının gerçekten bizim kültürümüze ait olduğunu bir kez daha anladım 🙂 Karnımı doyuracak kadar bir şeyler yiyip yola çıktım.

Rotamı belirleyip göl kenarından merkeze doğru yürümeye başladım. Hava -2 dereceydi ama insanlar koşmaya, spor yapmaya devam ediyordu. Bu beni gerçekten şaşırttı. Soğuk onlar için hayatı durduran bir şey değildi.

İlk durağım Rathaus, yani Hamburg Belediye Binasıydı. O ihtişamlı yapı tek başına zaten büyüleyiciydi ama önündeki Noel pazarıyla birlikte tam bir film sahnesine dönüşüyordu. Henüz tam hareketlenmemişti ama yine de Netflix noel filmlerinin içindeymişim gibi hissettirdi bana 🙂

Sabah erken saatlerde kimse yokken çektiğim fotoğraflar da gezinin en sevdiğim kareleri oldu.

Sonrasında Nikolaikirche’ye gittim. II. Dünya Savaşı sırasında bombalanan bu kilise restore edilerek korunmuş. Şehrin tarihini hissettiren yerlerden biriydi.

Daha sonra sokaklarda plansızca dolaşarak yeniden merkeze döndüm ve öğleden sonra bana eşlik edecek partnerimle buluştum. Bir kahve molasının ardından birlikte uzun bir yürüyüşe başladık.

Nikolaifleet, Speicherstadt, köprüler, ara sokaklar…

Speicherstadt özellikle beni çok etkiledi. Upuzun sıralanan kahverengi binalar, kanallar ve köprülerle birlikte gerçekten “başka bir ülkede olduğumu” hissettiren ilk yerlerden biri oldu.

Tabii yanımda fotoğrafımı çekecek biri olunca bunu sonuna kadar değerlendirmiş olabilirim 🙂

Akşam olduğunda Noel pazarları inanılmaz kalabalıklaşmıştı. İğne atsan yere düşmeyecek gibiydi. Sonunda Jungfernstieg tarafında daha sakin bir pazarda balıklı sandviç yiyip sıcak bir şeyler içerek günü tamamladık.

Otele döndüğümde telefonum yaklaşık 25 bin adım gösteriyordu.

Ve ilk kez gerçekten şunu hissettim:
Ben burada tek başımaydım ama yalnız hissetmiyordum.

---

Üçüncü Gün — Soğuk, Liman ve Uzun Yürüyüşler

Bugün tamamen tek başımaydım.

Partnerim bana detaylı rotalar hazırlamıştı. Hatta ekran görüntüleriyle birlikte anlatmıştı. Gerçekten çok ince bir düşünceydi.

İlk durağım gençlerin yoğun olduğu Sternschanze bölgesiydi. Yine internet kullanmadan dolaşmaya çalışıyordum. İstasyonlardaki ücretsiz wifi sayesinde yönümü bulup yürümeye devam ettim.

Kahvaltı için küçük bir kafeye oturup waffle söyledim. Ama gelen şey resmen üç kişilikti 🙂 Meyvelerden hamuru görünmüyordu.

Sonrasında Elbe Tüneli’ne doğru yürümeye başladım. Aslında tren önerilmişti ama yürürken hızımı alamamışım. Limana yaklaşınca devam etmeye karar verdim.

Elbe Tüneli dünyanın en uzun su altı tünellerinden biriymiş. Asansörle aşağı inerken kısa bir panik yaşadım. “Ya burada mahsur kalırsam?” düşüncesi birkaç saniyeliğine aklıma geldi 🙂 Ama yine de geri dönmedim.

Tünelin içindeki o sert soğuk hâlâ aklımda.

Karşı tarafa geçtiğimde manzara tüm yorgunluğa değdi. O an fark ettim ki internetsiz gezmenin güzel bir tarafı da var. Sürekli telefonla ilgilenmek yerine gerçekten bulunduğun yeri hissediyorsun.

Dönüşte limanda dolaşıp St. Michael Kilisesi’ne doğru yürüdüm. Sonrasında alışveriş yapmak için Jungfernstieg tarafına geçtim. Dönüşte herkese Alman çikolatası götürmeye kararlıydım 🙂

Akşam olduğunda artık Hamburg’da hamburger yemeden dönülmez denilerek önerilen Peter Pane’e gitmeye karar verdim.

Burası klasik bir fast food zinciri gibi değildi. Oldukça şık, sıcak ve keyifli bir ortama sahipti. Güzel bir akşam yemeğinden sonra sessizleşmiş sokaklardan yürüyerek otele döndüm.

Hamburg’da beni en şaşırtan şeylerden biri buydu:
Hayat gerçekten erken bitiyordu.

---

Dördüncü Gün — Minyatür Şehirler ve Vedalaşma Hissi

Bugünü özellikle hava kötü olursa giderim diye sakladığım Miniature Wonderland için ayırmıştım.

Müzenin girişinde 20€ yazısını görünce beynim otomatik olarak Türk lirasına çeviri yaptı tabii 🙂
“Bu müze gerçekten eder mi?” diye düşündüm.

Ama şimdi dönüp baktığımda iyi ki girmişim diyorum.

İçerideki detaylar inanılmazdı. Avrupa şehirleri, trenler, insanlar, ışıklar… Her şey o kadar ince düşünülmüştü ki saatlerin nasıl geçtiğini anlamadım.

Yaşlı insanlar, turistler, balıkçılar, yürüyen insanlar… Hepsi küçücük ama gerçek gibiydi.

Bazı anlarda ışıklar kararıyor ve şehirlerin gece hâli ortaya çıkıyordu. İşte o an gerçekten büyülendim.

Müzeden çıktıktan sonra burada yaşarken bana destek olan partnerimle son kez buluştuk. Altona tarafına gittik. Nehir kenarında sakin, huzurlu bir bölgeydi. Yazın çok daha hareketli oluyormuş ama ben o dingin hâlini de çok sevdim.

Sıcacık bir şeyler içerken bir yandan da içimde garip bir his vardı.

Sanki gitmeye hazır değildim.

---

Son Gün — Eve Dönerken

Son gün biraz daha geç uyandım. Artık önümde sadece kahvaltı yapıp havaalanına gitmek vardı.

Önceden gözüme kestirdiğim bir kafede kahve ve sandviç eşliğinde son kahvaltımı yaptım. Ve Hamburg bana son sürprizini yaptı: Kar yağmaya başladı. Hem Hamburg’u karlı görmüş oldum hem de yılın ilk karını 🙂

Artık tren sistemine alıştığım için havaalanına ulaşmak hiç zor olmadı. Ama havaalanı oldukça kalabalıktı. Check-in, pasaport kontrolü ve güvenlik aşamaları uzun sürdü.

Orada bir şeyi daha fark ettim: Kurallar konusunda inanılmaz titizlerdi.

Su şişemi çantamda unuttuğum için çöpe atmak zorunda kaldım ama kimse kaba davranmadı. Sadece kurallar neyse onu uyguladılar. Uzun bekleyişler, rötarlar ve yolculuğun ardından yaklaşık 9-10 saat sonra eve ulaştım.

Ve şimdi dönüp baktığımda şunu rahatlıkla söyleyebilirim:

Hamburg sadece gezdiğim bir şehir olmadı.

Benim için biraz korkunun, biraz cesaretin, biraz yalnızlığın ve çokça özgürlüğün şehri oldu.

Belki de bu yüzden bende ayrı bir yeri var.

Bir sonraki yolculuğa kadar hoşçakal Hamburg ✨