Tunun Kitaplığı

Sonra bir gün… Daha önce duyduğum bir sesi yeniden duydum. Annem bağırıyordu.

Evde bir telaş başlamıştı. Herkes bir yerlere koşturuyordu. Bir şeyler hazırlanıyor, kapılar açılıp kapanıyor, sesler birbirine karışıyordu. Ben ise olan biteni anlamaya çalışıyordum.

En sonunda babam annemin koluna girdi. Anneannem de elinde bir çantayla peşlerinden çıktı. Birkaç dakika sonra kapı kapandı. Ev sessizleşti.

Evde sadece ben ve babaannem kalmıştık. İçimde garip bir his vardı. Tam adını koyamıyordum ama sanırım biliyordum.

Galiba kardeşim geliyordu.

O gece nasıl uyuduğumu hatırlamıyorum. Ama sabah uyandığımda içeriden sesler geliyordu. Babaannemin sesi… Mutlu görünüyordu. Çok mutlu.

Ben de uyandığımı belli etmek için ağlamaya başladım. Sonuçta bazen en etkili iletişim yöntemim buydu.

Babaannem hemen odama geldi. Beni kucağına aldı. Sakinleştirmeye çalışıyordu. Ama söyledikleri pek işe yaramadı. Hatta tam tersine. Çünkü bana kardeşimin doğduğunu söyledi.

Artık bir abiymişim. Annem de kardeşim de çok iyiymiş. İstersem biraz sonra onları görmeye gidebilirmişiz.

Nedense bu haber beni düşündüğüm kadar mutlu etmedi. Çünkü o anda aklıma gelen tek şey şuydu:

Annem ve babam onun yanındaydı. Ben ise burada.

Şu an o, annemle ve babamla birlikteyken ben evdeydim. Bu düşünce bile beni deli etmeye yetiyordu. O kadar huzursuzlandım ki sonunda babaannem beni de alıp hastaneye götürdü. Amacıma ulaşmıştım.

Birlikte odanın kapısından içeri girdik. Annem yatakta uzanıyordu. Onu görür görmez kollarımı açtım. Tam anneme gitmek üzereydim ki bir şey fark ettim.

Annemin kolları doluydu.

Hem de benden başkasıyla.

Ve bana yer yok gibiydi.

Allah’ım…

Şimdi ne yapacaktım ben?

Tam ağlamaya başlayacaktım ki babam beni kucağına aldı. Birlikte yatağın yanına oturduk. Sonra annem elimi tuttu. Ve yavaşça o küçücük bebeğin avucuna koydu.

Kardeşim…

Minicik parmaklarıyla parmağımı sımsıkı tuttu. Boncuk gibi gözleri vardı. Bana bakıyordu. O kadar küçüktü ki… O kadar savunmasızdı ki… Ve o kısacık anda, kimsenin duymadığı bir konuşma yaptık.

Ben ona korkularımı anlattım. O bana korkularını anlattı. Ben ona yalnızlığımı anlattım. O bana yalnızlığını anlattı. Sanki birbirimizi çok uzun zamandır tanıyormuşuz gibiydi.

İşte o an anladım. Bu bebek benim rakibim değildi. Olması da mümkün değildi. Bu küçücük, boncuk gözlü şey nasıl benim rakibim olabilirdi ki?

İçimdeki bütün kıskançlıklar, bütün öfkeler bir anda dağılıp gitti. Kendi kendime söz verdim. Onu koruyacaktım. Herkesten. Her şeyden. Her türlü kötülükten. Ve ilk kez içten içe sevindim. Çünkü artık bir arkadaşım vardı.

Kardeşimi alıp hemen eve gitmek istiyordum. Ona oyuncaklarımı göstermek istiyordum. Birlikte oyunlar oynayalım… Birlikte yemek yiyelim… Birlikte uyuyalım istiyordum.

Ama o gece hastanede kalacaklarını biliyordum. Sonuçta daha önce ben de aynı yollardan geçmişim.

Annemi, kardeşimi ve anneannemi orada bırakıp eve dönmek zorunda kaldık. Babamın kucağındaydım. Tam çıkarken son bir kez arkama döndüm.

Annem hâlâ bana bakıyordu. Gülümsedi. Bana bir öpücük gönderdi. Bence kardeşim de minicik eliyle bana el salladı. Belki gerçekten sallamamıştı. Ama ben öyle görmek istedim.

Canım annem… Seni çok seviyorum.

Ertesi gün erkenden uyandım. Ve beklemeye başladım. Bekledim.

Biraz daha bekledim. Sonra kapı çaldı. Geldiler. Annem. Babam. Ve kardeşim. Ev bir anda yeniden tamamlanmış gibi hissettirdi.

Annem içeri girer girmez kardeşimi babaanneme verdi. Sonra doğruca bana geldi. Eğildi. Beni öptü. Kokladı. Sarıldı.

İşte o an anladım. Bunca zaman kendimi boşuna üzmüşüm. Çünkü kimsenin sevgisi eksilmemişti. Annem hâlâ annemdi. Babam hâlâ babamdı. Anneannem, babaannem ve dedelerim hâlâ beni seviyordu. Üstelik artık hayatımızda yeni biri daha vardı.

Kardeşim.

Galiba o gün çok önemli bir şey öğrendim. Sevgi bölünmüyormuş. Tam tersine… Çoğalıyormuş.

Annem kardeşimi severken beni daha az sevmiyormuş.

Babam ikimize de sarılırken sevgisi yarıya düşmüyormuş.

Ben kardeşimi severken de sevgim eksilmiyormuş.

Baksanıza… Hepimiz birbirimizi sevebiliyormuşuz.

O yüzden kardeşi olacaklara küçük bir tavsiyem var: Korkmayın. Üzülmeyin. Hatta biraz heyecanlanın.

Çünkü size rakip değil… Bir arkadaş geliyor.

Hoş geldin kardeşim. ❤️

Bir gün evde bir tuhaflık olduğunu fark ettim. Ortada özel bir hazırlık olduğu belliydi ama nedenini bir türlü anlayamıyordum. Yakın zamanda ikinci yaş günümü kutlamıştık. Onun hazırlığı olamazdı. Üstelik ben de son zamanlarda kutlanacak özel bir şey yapmamıştım.

Yemek takımları çıktı. Masa özenle kuruldu. Evde tatlı bir telaş vardı. En garibi ise annemin haliydi. Yüzünde gizlemeye çalıştığı bir gülümseme vardı ama benimle her zamankinden daha az ilgileniyordu.

İşte bu kısmı hiç hoşuma gitmemişti. Ben de oyuncaklarımın arasından olan biteni izliyor, dikkatini çekebilmek için ara sıra mızmızlanıyordum. Ama ne yaptıysam işe yaramadı.

Hazırlıklar eksiksiz bir şekilde devam etti. Tam o sırada kapı çaldı. Bütün dikkatimi kapıya verdim. Gelen babaannemlerdi. Bir süre sonra kapı yeniden çaldı. Bu kez anneannemler geldi.

Şimdi iyice meraklanmıştım. Ortada belli ki önemli bir şey vardı. Ama kimse bana ne olduğunu söylemiyordu. Üstelik annem dışında herkesin yüzünde aynı soru işareti vardı.

Bir süre sonra hepimiz yemek masasında yerimizi aldık. Ben de mama sandalyemde annemin yanındaydım. Masadaki herkes sessizleşmişti. Sanki herkes aynı şeyi bekliyordu. Ve o an anladım.

Birazdan annem önemli bir şey söyleyecekti. Sonunda annem derin bir nefes aldı ve konuştu.

Bir bebek beklediklerini söyledi.

Bir dakika…

Sanırım burada bir yanlış anlaşılma vardı. Ben buradayım.

Kimi bekliyorsunuz acaba?

Salondaki herkes bir anda ayağa kalktı. Tebrikler. Kahkahalar. Sevinç çığlıkları. Sarılmalar. Öpücükler…

Bir anda evin içi mutlulukla doldu. Bense hiçbir şey anlamıyordum.

Anneannem bana dönüp gülümsedi.

“Benim kuzuma kardeş mi geliyor? Abi mi olacaksın sen şimdi?”

dedi.

Abi mi? Kardeş mi?

Yani benden başka bir bebek daha mı olacak?

Bunu kabul edebileceğimi sanmıyordum. Çünkü evdeki bebek bendim. Tek bebek. Olması gereken de buydu.

Korku ve endişe birbirine karıştı. Ne yapacağımı bilemedim. Ve doğal olarak ağlamaya başladım.

Onlar ise gürültüden korktuğumu sandılar. Annem beni kucağına aldı. Saçlarımı okşadı. Sakinleştirmeye çalıştı. Ama kafamın içi sorularla dolmuştu.

Bir süre sonra yemekler yenildi. Tatlılar geldi. Çaylar içildi. Sohbet uzadıkça uzadı. Ama herkes aynı şeyi konuşuyordu.

Bebek.

Kardeş.

Ve yine bebek.

Evdeki neşe giderek büyüyordu. Kahkahalar havada uçuşuyordu. Herkes çok mutluydu. Bir tek ben hariç. Çünkü o gece ilk kez tahtımın sallandığını hissediyordum.

Anneannem, babaannem ve annem evdeki yeni düzen için planlar yaparken dedelerim ve babam da heyecanla konuşuyorlardı. Babam ikinci kez baba olacak olmanın nasıl bir duygu olduğunu anlatıyor, dedelerim de onu dinliyordu.

Bense biraz ötede oyuncaklarımla oynuyormuş gibi yapıyordum. Ama aslında hiç oyun oynadığım yoktu. Aklım sürekli konuşulanlardaydı.

Sanki herkes bir anda o bebeği düşünmeye başlamıştı. Henüz ortada bile yoktu ama bütün ilgi onun üzerindeydi. Bu durum sinirimi bozuyordu. Ne yapabileceğimi düşünmeye başladım. Sonra aklıma harika bir fikir geldi. Biraz huzursuzluk çıkarırsam belki bu toplantı daha erken biterdi. Ve itiraf etmeliyim ki oldukça başarılı oldum. Mızmızlandım. Huysuzlandım. Dikkat çekmek için elimden geleni yaptım. Sonunda misafirler yavaş yavaş evlerine dönmeye başladılar.

Herkes gittikten sonra ortalık toparlandı. Ve sonunda annemle babamı kimseyle paylaşmadan yanımda bulabildim.

Huzursuzluk operasyonum o kadar başarılı olmuştu ki o gece yanlarında yatmama bile izin verdiler. İşte bu kısmı sevmiştim. Onların arasında uzanırken kendimi güvende hissediyordum. Ama kafamın içi sorularla doluydu.

Bir başka bebekle ben nasıl başa çıkacaktım?

Benim için yapılan her şey artık onun için de mi yapılacaktı?

Annem ve babam beni daha az mı sevecekti?

Hem nereden çıkmıştı şimdi bu bebek işi?

Soruların cevaplarını bulmaya çalışırken gözlerim kapanmış. Farkında olmadan uyuyakalmışım.

Artık akşamları yeni bir rutinimiz vardı. Babam beni öptükten sonra annemin karnını da okşuyor, sonra da o bebekle konuşuyordu. Kardeşimmiş.

“Hıh…”

Ne diyeyim şimdi? Ayrıca size kardeş istediğimi söyleyen oldu mu? Bana soran eden olmadı çünkü. Bir sabah uyanıyorsun ve herkes sana kardeş geleceğini söylüyor. Olacak iş mi?

Üstelik o bebek sürekli annemle birlikteydi. Ben annemden ayrılıyordum. Anneannemle kalıyordum. Babaannemle kalıyordum. Ama o? O hep annemin yanındaydı. Hem de yirmi dört saat. Bu hiç adil değildi.

Annem işe giderken ben evde onu bekliyordum. Ama o beklemiyordu. Çünkü zaten annemleydi. Ben uyuyordum. O annemleydi. Ben oyun oynuyordum. O yine annemleydi. Bu durum beni çıldırtıyordu.

Davranışlarımın değiştiğini söylüyorlardı. Hırçınlaşmışım. Ben çok farkında değildim ama konuşulanlardan duyuyordum.

Bir de üstüne:

“Daha kardeşi gelmeden böyleyse, kardeşi gelince ne yapacağız?”

diyorlardı.

Ben de merak ediyordum. Daha ne olabilirdi ki?

Annemi paylaşmak…

Babamı paylaşmak…

Oyuncaklarımı paylaşmak…

Sizleri paylaşmak…

Bundan daha büyük ne olabilirdi?

Bu kardeş işi başıma gittikçe daha büyük bir bela olmaya başlamıştı. Ne konuşulsa dönüp dolaşıp ona geliyordu. Tamam… Beni hâlâ çok sevdiklerini biliyordum. Ama onu da sevmelerini istemiyordum. Bence gayet makul bir istekti.

Sonra annem beni yanına çağırmaya başladı. Elimi karnının üzerine koyuyordu. İlk başlarda pek bir şey hissetmiyordum. Sadece benimle kardeşim arasında bağ kurmaya çalıştıklarını düşünüyordum.

Ama bir gün… Bir hareket hissettim. İşte o an her şey biraz değişti.

Birden kendi karanlık havuzum aklıma geldi. Ben de bir zamanlar oradaydım. Ben de sesleri duymaya çalışıyordum. Ben de yalnız hissediyordum.

Acaba benim annemde hissettiğim sıcaklığı şimdi o da hissediyor muydu?

Acaba o da korkuyor muydu?

Acaba o da benim gibi merak ediyor muydu?

İlk kez kardeşim için üzüldüm. O karanlık havuzda tek başına olması içime dokunuyordu. Hiçbir şey bilmiyordu. Beni bilmiyordu. Annemi bilmiyordu. Dünyayı bilmiyordu.

Belki gerçekten abilik yapabilirdim. Belki onu koruyabilirdim. Belki onu sevebilirdim.

Ama bu duygularımın uzun sürmesine pek izin vermiyordu doğrusu. Çünkü ertesi gün yine ona kızmama sebep olacak bir şey çıkıyordu.

Mesela bugün de ona bebek odası hazırlıyorlar. Babam hariç herkes evde bir işin ucundan tutmuş durumda. Bir şeyler taşıyorlar. Bir şeyler kuruyorlar. Bir şeyler yerleştiriyorlar.

Ben de köşede sessizce izliyorum. Ama aklımdan tek bir şey geçiyor:

“Benimkinden güzel olsun da o zaman sorarım ben size.”

Pusuda bekliyorum yani.

Onun odası da benimki gibi beyaz mobilyalarla döşeniyor. Benim aksesuarlarım sarıydı. Onunkiler pembe. Babaannem:

“Tam kız odası olmuş.”

dedi. Şu kızlarla pembeyi, erkeklerle maviyi eşleştirmelerini de hiç anlamıyorum. Neyse ki annem benim odamı mavi yapmamıştı. Bu konuda zevk sahibi olduğu belli.

Ben bunları düşünürken oda yavaş yavaş tamamlandı. Tam son düzenlemeler yapılırken kapı çaldı.

Babam gelmişti. Hemen ona doğru koştum. Daha doğrusu koştuğumu düşündüm. Muhtemelen küçük küçük yürüyordum ama olsun. Sonuç değişmiyordu. Kucağına çıktım.

Zafer!

Babam benimdi. Hem de tamamen benimdi.

Bir süre oyun oynadık. Güldük. Eğlendik. Tam her şey yolunda giderken annem seslendi:

“Bir gelip baksana.”

İşte şimdi sıra o meşhur odaya gelmişti. Açıkçası biraz korkuyordum.

Ya benim odamdan güzel olmuşsa?

Babamla birlikte odaya girdik. Ben de son halini ilk kez görmüş oldum. Neyse ki korktuğum başıma gelmedi. Benim odam hâlâ daha güzeldi. En azından bana göre. Üstelik yalnız ben de böyle düşünmüyordum. Dedelerim de benimle aynı fikirdeydi. Bu çok önemli bir ayrıntı.

Bazen çok kızıyordum. Herkese. Bazen de bana olan sevgilerini öylesine derinden hissediyordum ki içim huzurla doluyordu. Kardeşimi bazen kabulleniyor, hatta seviyordum. Bazen de hiç istemiyordum. Galiba büyükler buna karmaşık duygular diyordu.

Günler böyle geçip gidiyordu. Annem aradaki dengeyi kurmaya çalışıyordu. Bunu şimdi daha iyi anlıyorum. Ne beni ihmal ediyor ne de kardeşimi yalnız bırakıyordu.

Son zamanlarda ya anneannem ya babaannem sürekli bizimle kalıyordu. Bazen ikisi birden. Annemi yalnız bırakmak istemiyorlardı. Evde tatlı bir telaş vardı. Herkes bir şeylerin yaklaştığını biliyor gibiydi.

Ben de hissediyordum. Sanırım kardeşimin aramıza gelme vakti yaklaşıyordu.

Karanlık ve ıslak bu yerin nasıl bir yer olduğunu çözemiyorum. Sağa gitsem bir yere çarpıyorum, sola gitsem başka bir yere. Sanırım biraz küçük olduğum için burası bana olduğundan da büyük geliyor.

“Hey, orada kimse var mı?”

diye sesleniyorum ama cevap veren olmuyor.

Nerede olduğumu bilmediğim için biraz korkuyorum. Su sesinden başka duyduğum bir ses daha var. Sürekli aynı ritimde geliyor:

“Dum dum…”

Belki de “düm düm”dür, tam ayırt edemiyorum.

Bir de uzaktan, suların ardından gelen bir ferahlık hissi var. İçimi rahatlatan, yalnız olmadığımı hissettiren bir sıcaklık bu. Nedenini bilmiyorum ama bana çok iyi geliyor. Sakinleşiyorum.

Bu sıcaklığın ne olduğunu zamanla anlayacaktım. Ama bunun için biraz daha sabretmem gerekiyordu.

Günler geçiyordu. Ben hâlâ o karanlık havuzun içindeydim. Sanki her geçen gün biraz daha büyüyor, biraz daha ağırlaşıyordum.

Sonra bir gün çok ilginç bir şey oldu. Uzaklardan sesler duymaya başladım. Hem de bana huzur veren o sıcaklıkla birlikte. Benimle konuşuyordu. Beni ne kadar çok sevdiğini, beni dört gözle beklediklerini anlatıyordu.

Beni bekleyen bu varlıklar kimdi acaba?

Bana ne yapacaklardı?

Neden beni bekliyorlardı?

Zarar verecek olsalar içimde böyle bir huzur oluşur muydu?

Bu soruları onlara da soruyordum ama ya beni duymuyorlardı ya da duymamazlıktan geliyorlardı.

Zaman geçtikçe o karanlık havuz bana dar gelmeye başladı. Sanki her geçen gün biraz daha sıkışıyordum. Bir gün, acaba duvarları genişletebilir miyim diye düşündüm. Var gücümle, sonradan adının “ayak” olduğunu öğreneceğim organımla duvara doğru ittim. Bir kez. Sonra bir kez daha. Ama yok…

Bana daha fazla yer açılmıyordu. Tam vazgeçecekken duvarın arkasından neşeli kahkahalar yükseldi. Ardından heyecanlı bir ses duydum:

“Aşkım koş! İlk tekmesini atıyor bizim yaramaz.”

Tekme mi? Ne tekmesi? Ben sadece biraz daha rahat etmek istiyordum. Neden bahsediyorlardı ki? Tam bunu düşünürken iki farklı noktadan küçük küçük dokunuşlar hissettim.

“—Hadi oğlum, bir tekme daha…”

Durmak bilmiyorlardı. Sabrettim. Biraz daha sabrettim. Ama hâlâ devam ediyorlardı.

Beni rahatsız ettiklerinin farkında değillerdi galiba.

En sonunda “Yeter artık!” der gibi gerinebildiğim kadar gerindim. Gerçi bu küçücük alanda ne kadar gerinilebilirse…

Sonra da güçlü bir tekme attım. Kadın sesi hafifçe inledi:

“Ahh…”

Erkek sesi ise gururla güldü:

“İşte benim aslan oğlum!”

Ardından o sıcak sesi duydum. Sanırım benimle konuşuyordu.

“Annenin canını acıttın ufaklık…”

Anne…

Annenin ne olduğunu henüz bilmiyordum. Ama onu üzecek bir şey yapmak istemediğimi o anda hissettim. İçimde garip bir duygusallık oluştu. Bir daha canını acıtmayacaktım.

O erkek sesi beni ne kadar “Hadi aslan oğlum!” diye kışkırtırsa kışkırtsın…

Annem benimle çok ilgiliydi. Sürekli benimle konuşuyor, aramızdaki duvarın ardından beni okşuyor, bana hikâyeler anlatıyor ve şarkılar dinletiyordu.

Artık bu karanlık havuz bana eskisi kadar sıkıcı gelmiyordu. Sadece içine sığmakta biraz zorlanıyordum, o kadar.

Annemin benimle konuşması kendimi önemli hissettiriyordu. Daha beni görmeden bu kadar sevmesi, benimle bu kadar şey paylaşması çok güzel bir duyguydu. Güzel sesiyle anlattığı hikâyeler burada huzur bulmamı sağlıyordu. Bazen hikâyenin sonunu bile duyamadan uyuyakalıyordum. Sonra meraktan çatlıyordum.

Acaba sonu ne olmuştu?

Belki bir sonraki hikâye saatinde aynı hikâyeyi tekrar anlatırdı. Hâlâ sonunu öğrenemediğim hikâyeler var. Bir gün tekrar anlatmasını umutla bekliyorum.

Dinlediğimiz müzikler ise bambaşkaydı. Bazen öyle şarkılar açıyordu ki içimde tarif edemediğim duygular oluşuyordu. Üstelik ellerini de duvara koyunca her şey daha da farklı hissediliyordu. Onun sıcaklığıyla müziğin birleşmesi, ikimize ait özel anlar yaratıyordu. Bazen de hareketli müzikler çalıyorlardı.

O zaman babamın da yanımızda olduğunu anlıyordum. Duvardan bana dokunuyor, benimle konuşuyordu. Hatta bazen anneme:

“—Hadi güzelim, kalk. Üçümüz biraz dans edelim.”

diyordu.

Sonra annem normalden daha çok hareket etmeye başlıyor, ben de havuzun içinde hafif hafif sallanıyordum. İtiraf etmeliyim ki hoşuma gidiyordu. Üçümüz birlikte eğleniyormuşuz gibi hissediyordum. Dans bittikten sonra da kendimi yorgun hissediyor ve hemen uykuya dalıyordum.

Bu karanlık havuzda tek başıma olsam da annem hiçbir zaman yalnız hissetmeme izin vermiyordu. Hatta bazen söze:

“Laf aramızda…”

diye başlayıp o gün onu üzenleri anlatıyordu. Kim onu üzmüşse ben de onlara kızıyordum. Ama sonra babam gelip annemi sakinleştiriyor, biz de yeniden mutlu anlarımıza dönüyorduk.

Günler böyle geçerken bir gün her şey değişti. İçinde yüzdüğüm o havuzun suyu çekilmeye başladı. Ardından annemin çığlıklarını duydum. Duvarın arkasında büyük bir hareketlilik vardı.

Su azaldıkça ben de paniklemeye başladım. Annemin sesi daha önce hiç duymadığım kadar farklı çıkıyordu. Bu da beni iyice korkutuyordu. Sonra anne ve babamın seslerine başka sesler de karıştı.

Annemin ağladığını biliyordum. Çünkü ara sıra ellerini yine duvara koyuyor, ben de o tanıdık sıcaklığı hissediyordum. Bir süre her şey karmaşık bir şekilde devam etti. Bazen hareketlilik oluyordu. Bazen sessizlik. Sonra yeniden hareketlilik…

Bu kısmı çok anlatmak istemiyorum. Çünkü sonradan öğrendim ki hepimizin dünyaya geliş hikâyesi birbirinden farklıymış. Ama şunu söyleyebilirim… O gün benim hikâyemin sonu değil, başlangıcıydı. Çünkü ben dünyaya geldim.

Merhaba Dünya.

Bana o sıcaklığı hissettiren dokunuşun annemin elleri olduğunu artık biliyorum. Şimdi annemin kollarındayım. Ve daha önce hissettiğim bütün sıcaklıklar bunun yanında çok küçük kalıyor.

Annem bana bakıyor. Yüzünde yorgun ama mutlu bir gülümseme var. Gözleri sıcacık. Ellerimi tutuyor. Öpüyor. Kokluyor. Sanki dokunmaya kıyamıyor ama bir yandan da beni hiç bırakmak istemiyor gibi. İncecik parmaklarıyla saçlarımı okşuyor, yanaklarıma dokunuyor. Konuşmasa bile gözleriyle bana birçok şey anlatıyor.

Beni ne kadar sevdiğini… Hep yanımda olacağını… Üzülmemem için elinden geleni yapacağını… Hepsini hissedebiliyorum. Tam o sırada kapı açılıyor.

İçeri biri giriyor. Nefes nefese… Biraz yorgun… Biraz heyecanlı…

Sonradan babam olduğunu öğreneceğim kişi. Arkasından kısa beyaz saçlı, gözlüklü bir kadın geliyor. Anneannem. Beni dikkatlice annemin kollarından alıyor ve babama veriyor.

İşte o an ilk kez babamın kollarındayım. Kendimi güvende hissediyorum. Sanki kimse bana zarar veremezmiş gibi. Benim babam dünyanın en güçlü insanı gibi geliyor bana. Ama aynı zamanda en duygusalı da. Çünkü benimle konuşmaya çalışırken sesi titriyor. Dudakları titriyor. Tam o sırada yüzüme bir damla düşüyor.

Pıt…

Bir an yine suyun içine döndüğümü sanıyorum.

“Offf, yine mi su?” diye geçiriyorum içimden.

Tam şaşkınlıkla etrafa bakınırken, sonradan babaannem olduğunu öğreneceğim, saçlarını ensesinde topuz yapmış zayıf bir kadın yanımıza geliyor. Babama gülümseyerek:

“Mutluluk gözyaşları mı bunlar oğlum?”

diyor. Demek o damla gözyaşıymış. Babam ağlıyormuş. Hem de benim yüzümden. Ben doğduğum için.

Annem bana bakmaya bile kıyamıyor. Babam gözyaşı döküyor. O zaman anlıyorum. Ben gerçekten çok seviliyorum.

Bunu biraz test etmeye karar veriyorum. Ve ağlamaya başlıyorum. Hem de tüm gücümle. Bir anda herkes etrafımda toplanıyor. Kollar değişiyor. Sesler yükseliyor. Herkes beni sakinleştirmeye çalışıyor.

O sırada odanın bir köşesinde oturan iki yaşlı adamın da yanımıza geldiğini görüyorum. Sonradan dedelerim olduğunu öğreneceğim bu adamlar da sonunda yerlerinden kalkıyorlar.

“Yaa,” diyorum kendi kendime, “ben taa nerelerden gelmişim, siz hâlâ orada oturuyorsunuz.” Ama oyunuma daha fazla devam edecek gücüm kalmıyor. Yorulduğumu hissediyorum. Annem beni yeniden kucağına alıyor. O tanıdık sıcaklığı hissediyorum. Kalp atışlarını duyuyorum. Ve kendimi huzurla uykuya bırakıyorum.

Bir gün sonra o küçük hastane odasından ayrılmak için hazırlanmaya başladık. Annemle birlikte arabanın arka koltuğuna oturduk. O an önemli bir şeyi fark ettim. Artık annem için ben birinci sıradaydım. Kusura bakma babacığım.

Bir süre sonra eve geldik. Meğer burası bizim evimizmiş. Hem de benim için hazırlanmış özel bir odam varmış. İnanabiliyor musunuz? Sadece bana ait bir oda…

Annem beni kucağında gezdirerek odamı gösterdi. Her şey bembeyazdı. Ferah. Aydınlık. Duvarlarda küçük sarı yıldızlar vardı. Odamın her köşesi sarı detaylarla süslenmişti. Benim canım annem, belli ki uzun zamandır gelişimi bekliyormuş.

Ben etrafı merakla incelerken gözlerim yine kapanmaya başladı. Ne çok uyuyordum böyle… Tam kendimi uykuya bırakacakken anneannemin sesini duydum:

“Uyuyup büyüyecek benim aslan torunum.”

Demek büyümek için uyumak gerekiyormuş. O zaman çok uyursam daha çabuk büyür müyüm acaba?

İşte o sabah geldi. Aslında diğer sabahlardan çok da farklı başlamamıştı. Her zamanki gibi uyandık. Annem önce karnımı doyurdu, sonra beni hazırladı. Tam oyun oynayacağız derken kapı çaldı. Gelen anneannemdi. O an ayrılık vaktinin geldiğini anladım. Ama annemi üzmemek için ona bol bol gülümsedim. Bir süre sonra annem ve babam birlikte evden çıktılar.

İlk kez gerçekten yalnız kaldığımı hissettim. Biraz garipti. Ama anneannem de beni mutlu etmek için elinden geleni yapıyordu. Birlikte oyunlar oynadık. Şarkılar söyledik. Vakit sandığımdan daha hızlı geçti. Derken hava kararmaya başladı. Ve sonunda kapı çaldı.

Ben daha seslerinden anlamıştım. Annemle babam gelmişti. Annem içeri girer girmez beni kucağına aldı. Öptü. Kokladı. Ben de ona kahkahalarla karşılık verdim. Aslına bakarsanız gün o kadar da kötü geçmemişti. Bu düzene alışabilirdim sanki. Sonuçta akşamları yine birlikteydik.

“Allah’ım ne kadar da olgun bir bebeğim.”

diye düşündüm kendi kendime. Zaman geçti. Günler haftaları, haftalar ayları kovaladı. Sabahları anneannem ya da babaannem geliyordu. Akşamları annemle babam eve dönüyordu. Birlikte yemek yiyor, oyun oynuyor, uyuyor, uyanıyorduk. Annem yemek hazırlarken babam benimle ilgileniyordu. Beni güldürmek için türlü türlü komiklikler yapıyordu. Ama en sevdiğim oyun başkaydı. Beni havaya atması. O an kendimi kuş gibi hissediyordum. Sanki bütün dünyayı kucaklayabilirmişim gibi.

Annem her zamanki gibi panik oluyor, “Dikkat edin!” diye sesleniyordu. Babam ise bana göz kırpıp bir kez daha havaya kaldırıyordu. Aramızda gizli bir anlaşma vardı sanki.

Yemekten sonra daha sakin zamanlarımız başlıyordu. Annem yanıma oturuyor, birlikte oyuncaklarımla oynuyorduk. Gün içinde anneannemle de oynuyordum ama akşamlar başkaydı. Çünkü o saatlerde hepimiz birlikteydik. Ben. Annem. Babam. Dünyamın tamamı.

Bir ağlasam herkes başıma toplanıyordu. Hastalansam sabaha kadar başımda bekliyorlardı. Kucağa alınmak istesem sıraya giriyorlardı. Kısacası hayatımdan oldukça memnundum. Her şey benim etrafımda dönüyor gibiydi. Ve açıkçası bundan hiç şikâyetçi değildim. Beni bu kadar sevmeleri nasıl güzel bir duyguydu.

Her şey yolundaydı. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ben mutluydum. Onlar mutluydu.

Ve dünyanın hep böyle kalacağını sanıyordum.

​

Gizem’in içine bir sıkıntı çökmüştü. Yüreği yanıyordu; mecaz anlamda değil, gerçekten. Acıyı fiziksel olarak hissedebiliyordu. Boğazı düğüm düğümdü, sanki içinden alevler yükseliyordu. Göğüs kafesine ağır bir şey oturmuş gibiydi; nefes almakta zorlanıyordu. Gözyaşları istemsizce süzülüyor, pıtır pıtır kucağına düşüyordu. Tam o sırada, yoldan geçen orta yaşlı bir kadın ona doğru bir mendil uzattı. Gizem, “Bazen yoldan geçen yabancılar bile hayatımızdaki en önemli insanlardan daha çok önemsiyor bizi,” diye düşündü. Mendili alırken kadının gözlerine baktı. O kısa anda ikisi de birbirine çok şey anlattı. İki farklı kadın, tek bir acı. Aşk acısı… Hayal kırıklığı, umutsuzluk ve koskoca bir boşluk. Kadın bir süre yanında kaldı. Yardımcı olabileceği bir şey olup olmadığını sordu. Ama yoktu. Yaklaşık bir saat önce çok sevdiği adamdan ayrılmış, kurduğu tüm hayalleri ve biriktirdiği tüm anıları geride bırakmıştı.

Kadın, Gizem’in omzunu hafifçe sıvazladı.
“Zaman en iyi ilaçtır,”
dedi.

Sonra onu yeniden yalnızlığıyla baş başa bırakıp uzaklaştı. Gizem, ne yapacağını bilmeden beton bir bahçe duvarında oturuyordu. Şimdi ne olacaktı? Onsuzluğa nasıl alışacaktı? O yanında olmayınca kendini amaçsız, bomboş hissediyordu. Bir an silkelendi. Sonuçta dünyanın sonu değildi. Elbette geçecekti. Elbette alışacaktı. Hem… gitmiş olsa da onu sevdiğini biliyordu. Belki zamanla düşünceleri değişirdi. Belki geri dönerdi. Bu düşünceyle birlikte yeniden umutlandığını fark etti ve kendine kızdı.

“Seven insan gider mi?” diye düşündü. “Seven insan bırakır mı?” “Boşuna kendini kandırma, Gizem,” dedi kendi kendine.

Açık havada yürümek iyi gelir diye düşündü ve ayağa kalktı. Ağlamak biraz olsun hafifletmişti içini. Eve gitmeden önce sakinleşmesi, yüzünü toparlaması gerekiyordu. Saatlerce yürüdü. Eve döndüğünde tek istediği şey duş alıp uyumaktı. Kimseyle konuşmak istemiyordu. İçindeki boşluk gittikçe büyüyordu.

Yatağa uzandığında gözyaşları yeniden akmaya başladı. Bir süre sonra yorgunluktan uyuyakaldı. Sabah alarm çalmadan gözlerini açtı. Bir süre tavana boş boş baktıktan sonra işe hazırlanmak için kalktı. Banyoya giderken aynadaki yansımasını gördü. Berbattı. İyi ki makyaj diye bir şey vardı. Gözlerindeki şişlik dışında bütün duygularını kapatabiliyordu. Kalbindeki yarayı gizlemek için de yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirecekti gerektiğinde. İşe giderken müzik dinlemeye bayılırdı. Ama o gün ilk şarkının yarısına bile gelememişti. Devam etseydi, makyajla kapattığı her şey yeniden ortaya çıkacaktı.

Gizem bu konuyla konuşmaya hazır değildi. Önce kendisinin kabullenmesi gerekiyordu. Bu yüzden normal davranmaya çalıştı. İnsanların soru sormasını engellemenin en iyi yolu buydu. Gün sonunda bunu başarmıştı. Biraz daha dayanırsa odasına kapanıp istediği kadar ağlayabilecekti.

Akşam yemeğinde ailesi bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı. Küçük kardeşi bile.
“İşte çok yoruldum,”
dedi.
“Biraz uykusuzum.”
Sonra odasına geçti. İçinden hiçbir şey yapmak gelmiyordu. Düşünmemek için bir film açtı ama on dakika bile dayanamadı. Kitap okumayı denedi; odaklanamadı. En sonunda kulaklığını takıp kendini hüzünlü şarkılara bıraktı. Ağlaması uzun sürmedi. Bir süre sonra hıçkırarak ağlıyordu. Kimse duymasın diye yüzünü yastığa gömdü. Hıçkırıkları yavaş yavaş dinerken gözleri ağırlaştı. Sonunda uyuyabilmişti.

Yaklaşık on gün boyunca aynı döngünün içinde yaşadı. Ağlıyor, susuyor, düşünüyordu. Artık bu yükün altında tek başına ezildiğini hissediyordu. Birilerine anlatmaya ihtiyacı vardı.

Hafta sonu arkadaşlarıyla kahvaltı planı yaptı. Gitmeden önce duş aldı, hafif bir makyaj yaptı. Aslında anlatırken ağlayacağını ve makyajının akacağını biliyordu. Ama arkadaşlarını korkutmak istemiyordu. Mekana vardığında arkadaşları çoktan gelmişti. Gizem onları görür görmez ağlamaya başladı. Tam olarak ne olduğunu bilmiyorlardı ama tahmin ediyorlardı. Tek tek sarıldılar ona. Önce ağlamasının dinmesini beklediler. Sakinleştiğinde olanları anlattı. Anlattıkça hafifliyordu sanki. Arkadaşları onun son zamanlarda aslında çok da mutlu olmadığını fark etmişlerdi. Bu yüzden ayrılık haberine çok şaşırmadılar.
“Zamanla geçecek.”
“Belki de böylesi daha hayırlı.”
“Dünyanın sonu değil.”
Sürekli aynı şeyleri söylüyorlardı. Gizem de mantığıyla düşündüğünde bunların doğru olduğunu biliyordu. Ama duyguları mantığına izin vermiyordu. Bazen içinde büyük bir öfke hissediyordu. Onun mutsuz olmasını, kendisini hiç unutamamasını istiyordu. Sonra yüzü gözünün önüne gelince kıyamıyordu. Sanki gerçekten yanındaymış gibi dokunmak, sarılmak, sevgisini hissettirmek istiyordu. Arkadaşlarının onun için ne kadar üzüldüğünün farkındaydı. Bu yüzden onların yanında daha iyi görünmeye çalıştı. Kahvaltı diye başladıkları gün akşamüstüne kadar sürdü. Mekândan çıkarken Gizem’in havası biraz olsun değişmişti. Arkadaşları da bunu başarabildikleri için mutluydu.

Haftalar geçtikçe hayatın akışına biraz daha karışabiliyordu. Kitap okuyor, film izliyor, kardeşiyle oyun oynuyordu. Ama acısı eksilmiyordu. Boğazındaki o düğüm hâlâ yerindeydi. İş arkadaşları da sonunda bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.
“Neden artık seni almaya gelmiyor?”
“Şehir dışında mı?”
“Aranız mı bozuk?”
Gizem hepsine tek bir kelimeyle cevap verdi:
“Ayrıldık.”
Bir sessizlik oldu. Herkes şaşkındı. Çünkü üç yıl boyunca Gizem ilişkisini hep kendi içinde yaşamıştı. Sorunlarını anlatmamıştı. İş arkadaşları güzel haberler beklerken ayrılık haberi almıştı. Gizem’in gözleri yine doldu. Bu konuda hâlâ kendini tutamıyordu. Zaman geçiyordu ama acısı geçmiyordu sanki. Hayatına devam ediyordu ama her şeyi bir görev gibi yapıyordu. Bazen kendini suçluyor,
“Benim yüzümden,”
diyerek ağlama krizlerine giriyordu. Bazen onu suçluyordu. Ona o kadar güvenmişti ki…
“Bana bunları yaşatan o olamaz,”
diyordu. Bazen de sevgisinden hâlâ emin oluyor, hayat şartlarının onları bu noktaya getirdiğini düşünüp kabullenmeye çalışıyordu. Düşünceleri o kadar hızlı değişiyordu ki kendisi bile yetişemiyordu. Ve bu düşüncelerin bedelini uykusuz gecelerle ödüyordu. Çok düşündüğü için çok rüya görüyordu. Rüyalarının hepsi onunlaydı. Bazen geri döndüğünü görüyordu. Bazen de asla dönmeyeceğini. Güzel bir rüyadan tebessümle uyanıp birkaç saniye sonra ağlıyordu. Kötü rüyalardan ise çoğu zaman gözyaşlarıyla uyanıyordu. Hisleri o kadar yoğundu ki rüyalarında bile ağlıyordu. Özledikçe duygusallaşıyor, aramıyor oluşuna öfkeleniyordu. Ama tüm bu öfkeye rağmen şimdi karşısına çıksa bir saniye bile düşünmeden boynuna sarılırdı.
“Kaç kez yenilir bir kadın bir adama?”
diye düşündü. Sonra kendi kendine cevap verdi:
“Çok kez yenildim. Çok kez yine yenilirim. Hiç akıllanmam.”

Neredeyse beş ay olmuştu. Hâlâ ondan tek bir haber bile yoktu. Zaman garipti. Yaşarken geçmiyor sanıyordun ama dönüp bakınca nasıl da akıp gitmiş oluyordu. Geçen zamana rağmen Gizem hâlâ aynı yerdeydi. Ama artık bir şeyin farkındaydı: Kabullenmenin zamanı gelmişti. Kabullenmek, sevmemek demek değildi. Yatağından kalktı. Dolabın önüne geçti. Sarı tişörtünü aldı. Çünkü sarı ona hep iyi hissettirirdi. Kot pantolonunu giyip kendini sokağa attı. Nereye gideceğini aslında daha yataktan kalkarken biliyordu. Bir kitabevine girdi. Rafların arasında dolaştı, kitapları inceledi. Bir kitabın arka kapak yazısı onu derinden etkiledi. Hemen satın alıp orada okumaya başladı. Kendinden bir şeyler arıyordu satırların içinde. Belki bu kitap ona yol gösterirdi. Sayfaları çevirdikçe bir cümlede takılı kaldı:

“Parmakları gezmişti saçlarımda ve ona ait tek bir iz bile kalmamalıydı. O çok sevdiği uzun saçlarımı kısacık kestirdim. Saçlarımın tutamları önüme düşerken gözyaşlarım da kucağıma düşüyordu…”

Kahvesi bitmişti. Gideceği yeri artık biliyordu. Hiç düşünmeden kuaföre yürüdü. Çünkü düşünürse vazgeçeceğini biliyordu. Onun sevdiği bir şeye kıyamayacağını… Ama o, Gizem’e kıymıştı. Bunu artık çok net görebiliyordu. Kısa süre sonra aynanın karşısında, kuaför koltuğunda oturuyordu. Saçları kesilirken kitaptaki kadın gibi hissetmedi. Ağlamadı. Sadece gözlerini kapattı ve düşünmemeye çalıştı. Her makas darbesinde yeni kararlar aldı. Kuaförden çıktığında kendini hafiflemiş hissediyordu. Sanki biraz önce omuzlarından görünmeyen bir yük kalkmıştı. Artık ne geçmişe takılı kalacaktı ne de yarına tutunacaktı.Sadece anı yaşayacaktı.

Umut ederek kendine eziyet etmeyi de, geçmişi düşünüp “keşke”ler üretmeyi de geride bırakacaktı.

Ve geçmişte yaşamayı, umut ederek acı çekmeyi; kesilen saçlarıyla birlikte orada bırakıp uzaklaştı.

Çünkü artık anladığı tek bir şey vardı:

“Umut, en büyük acıydı.”